ALT - Altitude (1995)

Een gelegenheidsgroepje, Tim Finn, Andy White (Hothouse Flowers) en Liam O'Maonlai doken de studio in en namen al improviserend en cd op. Het resultaat is werkelijk uniek. Niet alle nummers blinken uit van kwaliteit, maar de sfeer in de studio, met drie maatjes onder elkaar, moet geweldig zijn geweest. Dat is ook de charme van deze cd. Jammer genoeg heeft dit projekt maar een kort leven gehad. Het is alleszins de moeite waard deze cd eens te beluisteren, als hij nog te krijgen is. I decided To Fly, Mandala (met inlandse invloeden) en de knetterende afsluiter Halfway Round The World maken dit tot een cd, die ik regelmatig weer eens opzet om te horen, dat muziek ook heel leuk kan zijn als artiesten er zelf ook zoveel plezier aan beleefden tijdens de opnames

Correctie:

Het gelegenheidsgroepje bestond uit

A - Andy White (een soort Ierse Bob Dylan),

L - Liam O'Maonlai (zanger van Hothouse Flowers)

T - en Tim Finn (Split Enz, Crowded House en solo).

Ze namen aanvankelijk de song Many's the Time (in Dublin) op
voor het vierde solo-album Before & After (1993) van Tim (een collectie liedjes
die Tim voor en na zijn deelname aan Woodface (1991) van CH schreef).

We're all men ... but not the hurting kind ...

Die werkelijk uitmuntende song (Many's the Time dus)
smaakte naar meer, en dit album was daarvan het resultaat.
Boordevol kampvuurliedjes en met een bijzonder genietbare mix
tussen Ierse folk (ook de Finn broertjes hebben een Ierse mama)
en Nieuw-Zeelandse etniek (didgeridoo's incluis) ...

You make a piece of art and you throw it in the river ... mandala

Alle instrumenten zijn zelf ingespeeld (Tim doet oa de drums).
Spek voor de bek van elke Hothouse Flowers en Split Enz fanaat.
Dit album is pretentieloos, maar het vakmanschap spat eraf.

Alles begon met het vliegtuig dat Tim naar Ierland nam
om een nachtje in Dublin te gaan stappen met Andy en Liam.

I decided to fly ...

Dazzler vroeg of ik dit album wilde recenseren, nou met alle liefde doe ik dat. Ik ken helemaal niks van deze groep en zo te zien ben ik niet de enige... Dankzij bovenstaande heren (dazzler en Ad Brouwers) weet ik wat over dit drietal. Maar ik had geen idee wat voor muziek ze zouden voortbrengen en of ik het iets zou vinden.

Ik moet zeggen dat ik het zeker wat vind, de nummers luisteren prachtig weg door de rustige instrumentatie en de fraaie zang. Wie wat precies doet daar heb ik geen weet van en ik vind het ook moeilijk om er iets zinnigs over te zeggen. Ik geniet gewoon van de muziek en dat vind ik het meest belangrijk.

Ik zal mijn gevoel wel beschrijven, dat lukt waarschijnlijk beter dan dat ik de muziek op kwaliteit en dergelijke ga beoordelen. Werkelijk alle nummers bevatten een heerlijke rust, ik geniet er voornamelijk van als ik me even helemaal afsluit van de buitenwereld en mij alleen maar focus op dit album. Dus ik zit op de bank en laat de rustig voortkabbelende muziek door mijn speakers spelen. En ondanks dat ik wat wegdroom blijf ik genieten van de mooie klanken die uit de boxen komen. De verschillende instrumenten doen het prima; piano, drum en gitaar vormen een prachtige harmonie.

Tot zover mijn recensie, veel meer kan ik er niet over vertellen. Ik zou het graag willen maar ik heb te weinig weet van dit soort muziek. Ik wil dazzler bedanken voor dit album, dat ik maar een prachtige beoordeling geef die past bij het gevoel dat opgeroepen wordt.

Er is geen enkele cd in mijn bezit waar meer plezier in zit dan in deze. De lol spat er van af. Dat de helft van de nummers niet meer dan verzinsels, probeersels en uit de hand gelopen jams zijn... dat zou normaal de pret drukken, maar bij ALT maakt dat geen fluit uit.