Boscoe - Boscoe (1973)

Fluisterend worden grooves ingezet, grooves die sneller doven dan losbarsten. En nog sneller weer losbarsten. Schreeuwend gaat een individu tekeer, om even plots een broederlijke arm over je schouder te leggen. Om zo plotseling eens broederlijk in je gezicht te rochelen.

Niet zelden is Boscoe weinig aangenaam. Zielen plezieren zijn hun zorgen niet. Rood is hun muziek. Gedreven door zeer, bitter door het verleden. Bitter door het heden. Bebloed door eeuwenlange pijlen, pijnen die nog goed voelbaar zijn. De donkerrode klanken gecreëerd door onmenselijkheid en onmenselijk geachte emoties, mensen zonder plaats op aard creërend. Klanken die hierom schreeuwen en huilen, soms niets meer kunnen enkel fluisteren.

Spiegelbeeld na spiegelbeeld. Eén gevoel. Na spiegelbeeld na. Eén groep, ook Boscoe. Zwart is hun muziek. Samen zingend, bewust spelend. Strak en oprecht als een eenheid, veelzijdig als een veelheid. Duidelijk is een visie, zwart is het nieuwe zwart. Overtuigd van een kracht weggenomen door onmenselijkheid. Onmenselijk geachte emoties zorgden voor onmenselijk geachte krachten. Geloof in eigen kunnen. Geen opsmuk, gewoon levering van het moment.

Een plaats wordt zichtbaar, op aard, herinnerend aan de vergane. Zoekend vindt Boscoe zijn oerplaats. Groen is hun muziek. Erend om zijn natuurlijk en magische oerkrachten. Woorden worden klanken, instrumenten worden geluiden. Frisse winden, woudse regens, tropische stormen. De zon! Vrede was nooit zo dichtbij, met de wereld, met de ander, met zichzelf. Boscoe is thuis. Zo veraf...

tags: Fluisterend Schreeuwend plots broederlijke broederlijk weinig aangenaam Rood Gedreven bitter Bitter Bebloed donkerrode onmenselijk geachte creërend Zwart Strak oprecht veelzijdig Duidelijk nieuwe Overtuigd Onmenselijk geachte onmenselijk geachte zichtbaar herinnerend Zoekend Groen Erend natuurlijk magische Frisse woudse tropische dichtbij veraf

De heren van Boscoe hebben 'n bijzonder album in elkaar geknutseld, ik kan niet anders zeggen. Bij dit soort albums denk ik altijd één ding: underground. Dit is het type album dat prima past in het rijtje van andere underground-klassiekers als Spacing Out van The Invaders of Afreaka! van Demon Fuzz. Alle albums hebben alleen net weer even een andere inslag, en dat houdt ze interessant. Zo hoor je invloeden van Latin in Spacing Out, invloeden van Afrobeat in Afreaka! – terwijl deze Boscoe meer de beginselen van jazz en spoken word opzoekt á la The Pharaohs, of iets in die buurt. Maar ondanks z'n fascinerende inhoud weet dit album van Boscoe me minder te boeien dan de twee andere albums die ik eerder noemde. Het continu voortdurende ritme van de plaat vind ik één van de beste aspecten die het te bieden heeft, maar tegelijkertijd werkt het afleidend voor (onder meer) de interessante teksten. Verder vind ik de composities ook soms te veel van-alles-wat, waardoor m’n aandacht iets verslapt. Zelf denk ik dat dit album beter tot zijn recht was gekomen als de speelduur met 10-15 minuten was ingekort (dat had met een aantal van die lang uitgesponnen nummers makkelijk gekund, overigens). Nu twijfel ik nog iets tussen de 3,5* en de 4*, maar ik geef ’t album voor nu de voordeel van de twijfel.

Muzikaal vind ik dit best een prettig album, al kan ik me ook wel in de mening van Angelo vinden: het had minder lang uitgesponnen gekund en ik vind het beduidend minder goed dan Afreaka! van Demon Fuzz.
Vocaal vind ik het iets minder. Niet slecht, maar minder. Er zit 1 zanger tussen die een beetje retarded -ik kan er geen ander woord voor vinden- zingt. Deze zang drukt wel zijn stempel op het album. Jammer, want dat zorgt ervoor dat ik dit album 3* geef. Muzikaal is het zeker 3,5* waard, maar de vocalen halen het punt sterk omlaag. Eigenlijk zonde, maar het is niet anders.