Fabrizio Cassol / Kris Defoort - Variations on a Love Supreme (1995)

Er moest hier toch maar eens weer een zwaar cijfer vallen. Toen ik dit album de eerste keer luisterde was ik toch best ontzet wat de muziek met me deed.
Hier, op een van de eerste platen die op het Brugse DE WERF label verschenen vinden twee muzikanten/componisten dezelfde interesse. Een interesse namelijk voor de muziek van John Coltrane op het album 'A love supreme'.
Kris Defoort (pianist) en Fabrizio Cassol (Saxofonist en bekend van Aka Moon) besluiten om toch wat dieper te graven in het thema en maken een variatie op 'a love supreme'.
Deze compositie werd gespeeld door een 11 koppige bigband waaronder de twee componisten. Uit dit cd'tje blijkt meteen dat we hier niet me de eerste de beste amateur muzikant te doen hebben. De muzikanten slagen erin hun technische vaardigheid te mengen met wondermooie en vaak ontroerende gevoelens. Solisten wisselen elkaar af met prachtige stukken die een duidelijke diepgang vertonen. Erg mooie pianopartijen worden gespeeld door Defoort. Het neuriën van de pianist, zoals we dat nog wel tegenkomen bij Jarrett, maakt het ook een stukje interessanter. Het wordt zeker niet overheersend en daardoor lijkt het een instrument tussen alle anderen te zijn.
Erg knappe cd van twee hoogstaande Jazzmuzikanten uit de Belgische Jazzscène.

Blijft een magnifiek werk: prachtige nummers en een schitterend samenspel zorgen voor dit uniek geluid.

De klankkleur in Variation 4; 17 prachtige minuten! Dit is wat ik in jazz bewonder. Warme harmonieuze klanken wisselen met scherpe spannende geluiden. Magnifiek gewoon!

Je moet maar durven, denk ik bij zo’n megalomaan concept als dit. Wie haalt het in Godsnaam (jawel, laten we er maar meteen God bij betrekken) in zijn hoofd om variaties te schrijven bij de meest gekende thema’s uit 7 decennia jazzgeschiedenis; wie heeft het lef om in de voetsporen van niemand minder dan John Coltrane op zoek te gaan naar God, in een poging om levensvreugde en oneindige dankbaarheid voor de existentie te veruitwendigen? De lefgozers in kwestie zijn Kris Defoort en Fabrizio Cassol, het wonderbare resultaat is een meesterwerk van formaat.

Hoewel het ten zeerste te betwijfelen valt of beide muzikanten zich om de spirituele kant van ‘A Love Supreme’ hebben bekommerd, is Coltrane hier toch alomtegenwoordig, in gelijk welke variatie. Opmerkelijk daarbij is dat niet zijn typische, “scheurende” geluid naar voren komt, noch de “sheets of sound” die de man zo beroemd gemaakt hebben, maar veeleer zijn geest. Als werden beide componisten tijdens hun werk ingefluisterd door een schare engelen Gods, zo zwanger is dit album van de ziel van John Coltrane. Dense harmonieën, een nimmer aflatende kolkende geluidsstroom, be-zielde solo’s, striemende strijkers en een overvloed aan energie maken van ‘Variations on a Love Supreme’ een verpletterend exploot.

De kracht schuilt juist daarin dat noch Defoort, noch Cassol een tweede ‘A Love Supreme’ in gedachten hadden, maar een uitbreiding op het bestaande basismateriaal. U zult Defoort nergens verwarren met McCoy Tyner, en de elektrische baslijnen doen niet meteen denken aan het gortdroge spel van Jimmy Garrison. Nergens is er dus sprake van een déjà-vu: anno 1995 is Coltrane uitgebreid tot een bigband met strijkers, en schijnbaar ook meer Coltrane dan ooit tevoren.

Zoals bij alle magische muziek moeten we echter met een cliché besluiten, namelijk dat woorden alleen maar afdoen aan het wonder van de muziek. Komt dat zien, komt dat horen; en unaej heeft wellicht toekomstig top10-materiaal!

(met dank aan thejazzscène voor zijn onstuitbare vrijgevigheid)

Ik was ook echt verbijsterd van de pracht van deze compositie. Een erg mooie samenhang van instrumenten die in de climaxen erg opliftend werken. Tussen de stukken met drukkere bezetting kan dan geïmproviseerd worden door deze twee heren. Heel indrukwekkend gegeven op zich vond ik al.

Fijn dat je het ook kan appreciëren.

Eigenlijk nog niet echt bij stilgestaan maar je hebt gelijk: hier moet je een pàk lef voor hebben. Als je hiermee op je bek gaat verlies je alle geloofwaardigheid en maak je je compleet belachelijk. Maar gelukkig hebben beide heren genoeg ervaring om er een eigen interpretatie aan te geven. En wat voor één. Defoort's Dedicatio werd ook niet voor niets genomen voor de selecties van de Koningin Elizabethwedstrijd.
Gisteren nogmaals helemaal beluisterd na Coltrane's origineel en hier zijn echt geen woorden voor.

Ah, wist ik helemaal niets van. Eén deel dan waarschijnlijk...? En in een voorronde, of werkelijk als opgelegd werk in de finale?

Het was een opgelegd werk voor de halve finale. Heb het een drie keer toen live gezien. Dat was wel 'apart' moet ik zeggen. Defoort is ook goed bevriend met wereldbekend Belgisch pianist Jan Michiels die ook zeer knappe uitvoeringen maakt van hedendaagse stukken. Je zou eens iets van Ligeti van hem kunnen beluisteren. (dat kan ik je bezorgen) Heel apart wel.

Jan Michiels ken ik (ook al live aan het werk gezien, was toen niet zo enthousiast over zijn technische onvolkomenheden), aan Ligeti waag ik me voorlopig niet. De Dedicatio hebben ze overigens samen uitgevoerd (vanwege de link tussen Defoorts compositie en Debussy), hier een luisterfragment...

Begrijp ik niet aangezien hij technisch érg sterk is maar ja, vooral muziekaal + in het interpreteren van stukken van componisten is hij uitermate goed. Hij zal een slechte dag gehad hebben zeker?

Zijn uitvoering (Via Crucis, Liszt, samen met het Vlaams Radio Koor in een intieme setting in Flagey) was bijzonder bezield, maar in zijn onstuimige interpretatie liet hij af en toe steken vallen.