Kabal - États D'Âmes (1998)

Onwaarschijnlijk geniale, en spijtig genoeg ook miskende, franstalige Hip-Hop plaat.

De groep Kabal heeft slechts één EP, en één langspeler (deze dus) gereleased, en dat is spijtig, want dit is echt van een zelden gezien niveau.

De teksten zijn hard, straight to the point, en doen pijn daar waar het pijn hoort te doen: je geweten. Bijvoorbeeld deze

N'étant pas physiquement handicapé
Je n'ai pas dès le levé du jour a affronter
Les regards consilliants, compatissant
Des gens qui prennent le métro
Pour aller travailler sans s'interroger
Sur leur fonction dans les rouages de la société
Non, je ne sens pas peser sur moi
Tous ces yeux globuleux remplis d'émoi
Qui ne voient qu'un petit gars
Diminuer dans sa chair
Dans un bien triste état


uit Masquarade, en zeg nu zelf, waar kom je dat soort teksten nog tegen?? Of het refrein uit "Au bord du ruisseau":

Ici, l'air est chargé de monoxide de carbone
Ici les hommes survivent grâce a la métadone
Ici d'étranges plantes masquent la lumière
Alors prière... de ne pas venir poluer mon atmosphère

, of tot slot de eerste strofe uit het eerste nummer, die je al meteen de sfeer schetst voor de rest van het album:

Je, tu, il,
Nous tous évoluons en milieu hostile
Notre sécurité est sous la tutelle
De la force repressive
Nucléaires sont les têtes des ogives
Qui nous protègent d'un voisin
D'humeur potentiellement agressive
Oh, que je me sens bien, pensant au collégiens
Pris dans l'amiante, tout comme nous
Dans le métropolitain, nous voyons combien
Notre espoir de survie se Tchernobylise...

Dit is ook een beetje een buitenbeentje in het genre: niet de typische beats, niet de typische samples, maar een productie die eerder naar het Doctor L type neigt (die overigens voor één nummer op dit album de productie signeerde): buiten samples ook echte instrumenten, en veel sfeergeluidjes. Er staat zelfs een nummer op dat voor de helft uit een gedistorte gitaarsolo bestaat!

Dit verdient met gemak een dikke vette 5*. Als je dit album eenmaal hebt beluisterd, zit het voor de rest van je leven in je geheugen gegrifd. Het komt gewoon aan als een atoombom, recht in je lelijke smoel, die je confronteerd met je eigen lelijke demonen. Een van de weinige Hip-Hop albums die in de buurt komen van Assassin's L'Homicide Volontaire.

Niets dan lof...