Herbie Hancock & Wayne Shorter - 1+1 (1997)

Ik vind dit geen topcd. Het is wel erg muzikaal, maar op één of andere manier klinkt het niet als een klok voor mij.

3 sterren.

Ook dit is weer een album waarover de meningen nogal verdeeld zijn. Zelf vind ik het in één woord weergaloos. Als je er naar gaat luisteren met Headhunters in je achterhoofd dan kan ik me voorstellen dat je er niet zo erg veel aan vindt. Maar de oppervlakkige manier waarop jan en alleman tegenwoordig naar muziek "luistert" lijkt mij hoofdzakelijk de oorzaak van de vele negatieve kritieken die ik op het internet gelezen heb. Echt luisteren betekent dat je bijvoorbeeld je (studie)boek of krant weglegt, niet tegelijkertijd een gesprek voert of je FB-account bijwerkt. Dan kun je nauwelijks recht doen aan wat complexere muziek, zoals ook dit album. Ik wil het toch even gezegd hebben.
Dit is een heerlijk jazz-album, waarop Hancock (op zijn Steinway-piano) en Wayne Shorter (sopraansax) op eigen composities improviseren (alleen Memory of Enchantment is van Michiel Borstlap). De titel van het album is erg raak, want de heren luisteren goed naar elkaar en vormen hier een muzikale eenheid. Wat een intimiteit. Luister zelf maar, maar leg eerst je telefoon of boek eens weg.

van dit album kreeg ik alweer jaren geleden een geripte kopie van een muziekmaat. het beviel mij goed en dat is nog zo. van easylistening is geen sprake. daarvoor is deze muziek te 'complex'. je moet de muzikale reis van de twee heren willen volgen. het samenspel middels improvisatie vereist aandachtige beluistering. anders heeft het geen zin. en dan is een oordeel betekenisloos.



ik kan me deze hartenkreet van heartofsoul goed voorstellen. kunnen luisteren is niet voor iedereen weg gelegd. ook in de onderlinge communicatie niet. dat is een gave. daar moet je bijna net zoveel talent voor hebben als muziek maken. als je dat luistertalent bezit zijn er nu een veelvoud aan stoor-zenders die dat verdoven. social media e.d. lijken alle aandacht op te slorpen. om druk doende je 'identiteit' te profileren. het eenvoudig én eenduidig 'zijn' bestaat nog nauwelijks. stilte evenmin. the beat must go on. bikkelhard. echte aandacht verstomt. ook voor muziek zoals deze van herbie hancock en wayne shorter. dat is zonde.

Een heel apart album van Herbie Hancock. Wat een muzikale duizendpoot is hij toch! Samen met Wayne Shorter een mooi en goed in elkaar gezet album uitbrengen. En sfeervol ook nog eens!

Wonderschone plaat, waaruit maar weer blijkt wat een fantastische songs beiden kunnen en konden schrijven. Er staat ook een compositie (Memory of Enchantment) van Borstlap op.

Het is een kalme, serene en erg mooie plaat en met name Aung San Suu Kyi doet je echt wegdromen. Shorter speelt alleen een sopraansaxofoon op deze plaat.

De productie is trouwens ook erg goed. Je verwacht door het jaartal een wat kille, digitale productie, maar dat hoor ik niet.