Herman van Veen - En Nooit Weerom (1974)

Ik hou van variatie. Kletsnatte Clowns is zo anders dan de rest, heel goed, en een prima afsluiter van een prima album voor de liefhebber van het Nederlandse luisterlied. Het is alleen nauwelijks meer verkrijgbaar. Zelfs downloaden is moeilijk. Waarom toch?

Dit album is gewoon niet te verkrijgen op cd en zelfs op ebay wordt het niet op vinyl aangeboden. Logisch, want wie het bezit, wil het natuurlijk voor geen geld ter wereld kwijt. Bijgevolg heb ik dit album niet.

Deze op lp weten te schaken op een boeken/platenbeurs voor een 3tal eurootjes, misschien dus wel een goede investering, aangezien het in goede conditie is...los van het feit dat dit een mooie plaat is, vol met luisterliedjes. Misschien niet een groot aantal die erboven uit stijgen, maar als geheel aangenaam om naar te luisteren. Kletsnatte Clowns springt er idd. uit t.a.v. de rest en is een indicatie van de comische/cynische observatie liedjes die van Veen nog wel meer zou gaan maken. De hoes spreekt mij wel aan; een gezellige familie uitje in de 1ste helft van de jaren zeventig.

Wat heeft Herman toch fantastische albums in met name het eerste gedeelte van de 70's uitgebracht. Na het prachtige Bloesem en Suzanne (uit 1973) zijn dit weer 12 mooie songs. Inderdaad ongelofelijk waarom zijn albums als deze zo lastig te vinden zijn. Ik moet het dus maar doen met een download, maar ben er enorm blij mee.

Dit is echt een album dat groeit naarmate je er vaker naar luistert. Omdat ik album zowel op elpee als op ceedee heb, kan ik gemakkelijk bepaalde tracks afzonderlijk luisteren.
De meeste en beste teksten zijn van de hand van Rob Chrispijn. Van Veen schreef de teksten Eenzaam lichaam, Het liefdeslied, Oma Louise en Nel. Al deze teksten zijn ook te vinden in de dichtbundel ,,gebonden''. Van Veens teksten zijn lang niet zo goed als de teksten van Chrispijn, en als tekstschrijver herhaalt Van Veen zichzelf ook te vaak, naar mijn mening. Eenzaam lichaam is redelijk, maar moet het een beetje van de melodie hebben. Het liefdeslied vind ik zowel tekstueel als muzikaal erg zwak, en is daarmee ook meteen het zwakste lied van de plaat. De beste tekst van Van Veen vind ik Oma Louise. Het pianospel van Laurens van Rooyen is schitterend. Nel is ook een goede tekst. Hier speelt Van Veen zowaar met rijm, hoewel zijn poëzie meestal toch vrij is. Als je deze vier teksten bekijkt, kom je wel tot de conclusie dat Herman van Veen in zijn teksten graag over treurige, troosteloze figuren schrijft.
Rob Chrispijn levert gelukkig afwisselender werk. Verzameling is een erg sterke opening van de plaat. Het gitaarspel van Harry Sacksioni is heerlijk dromerig. Leuk ook die "voorbode": "Kind aan huis... Ik was hier kind aan huis...". Dromer in de bocht is één van mijn favorieten van deze plaat. De tekst en muziek passen zo goed bij elkaar, en de tekst is zo ongelooflijk sterk. Kind aan huis is misschien wel het "hitgevoeligste lied" van de plaat. De tekst is erg herkenbaar en de melodie van zowel de coupletten als het refrein zijn aanstekelijk. De Slag bij Daarom is een moeilijke tekst, zeker voor een liedtekst. Chrispijn negeert hier ook lekker de rijm. Wonderwat is weer één van mijn favorieten. Het dromerige vakantiegevoel wordt in dit lied fantastisch verwoord en verklankt. Minder kent qua muzikale structuur veel overeenkomsten met De Slag bij Daarom: een zweverige melodie in de coupletten en een hupsig refrein. Ook deze tekst is surrealistisch en abstract, maar het refrein klinkt begrijpelijk: "Een berg is minder dan een puist op de korst van de aarde.". Maar een schoolvoorbeeld van een surrealistische tekst is toch wel Kletsnatte clowns. De bevreememde beelden die Chrispijn oproept zijn fantastisch en de muziek past er perfect bij.
En dan moet ik het instrumentale Breekbaar natuurlijk niet vergeten. Een erg mooi gitaarstuk van Harry Sacksioni. Het loopt over in Minder, maar het is veel te mooi voor slechts een bruggetje. Het van mij gerust langer mogen duren. Dit gevoel had ik overigens bij meerdere nummers. Zo ook de outro van Kletsnatte clowns. De instrumentatie klinkt bij dat nummer ook wat ingehouden, terwijl het van mij best wat langer en epischer had gemogen.

Maar deze plaat is één van de hoogtepunten in het oeuvre van Herman van Veen.