La Rumeur - Regain de Tension (2004)

"La Rumeur, 2ème saison, pour un putain de regain de tension, attention!"

En dat nieuws kan alleen maar met vreugdekreten onthaald worden! De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de eerste keer dat ik, de verwachtingen hoog gespannen na de kennismaking met album één, een nummer hoorde uit deze opvolger, ik behoorlijk ontgoocheld was. Eén van de dingen die ik zo geweldig vond, en nog steeds vind, aan dat eerste album, zijn de meticuleus uitgewerkte Jazz-samples, en opvullende klank-effecten, die dienen als back-drop voor de met zoutzuur-doordrenkte teksten. Daar valt hier niets, maar dan ook niéts meer van terug te vinden.

Wat we in de plaats krijgen, is zowat het compleet tegenovergestelde: elektronische beats, en synth-lijntjes, en dat allemaal behoorlijk uitgepuurd. We praten hier weliswaar over Hip-Hop, een genre waarbij de stem sowieso al op de voorgrond hoort te staan, maar hier gaan we echt wel de "chanson Française"-toer op: stemmen op de voorgrond, en muzikale begeleiding die van zo ver lijkt te komen, dat het lijkt alsof je naar de echo van een festivalletje twee dorpen verder ligt te luisteren. Ik overdrijf, dat spreekt voor zich, but you get the point... Dit alles om te zeggen, een grotere stijlbreuk met het vorige album, en hun drie eerste maxi's, wat betreft muzikale omlijsting, hadden ze niet kunnen maken. En dat is dus wel even wennen.

Constatatie 2: we gaan van 19 nummers op de voorganger, naar 12 nummers, waarvan de laatste dan nog een "bonus" nummer is. Zoals altijd primeert qualiteit weliswaar over quantiteit, en bevatten die 19 "nummers" weliswaar ook intro, outro, en interludes, op album 2 in feite volledig afwezig (al situeert het eerste nummer zich ergens tussen een intro en een volwaardig nummer), toch kan een eerste reactie de vraag niet onderdrukken of we hier misschien te maken hebben met een product dat überhaupt wat te snel in elkaar geboxed is geweest, met minder oog voor de finale afwerking. Edoch, dit vooroordeel wordt al snel de kop ingedrukt! La Rumeur kiest er met zijn, bewuste, aanpak simpelweg voor om te opteren voor een uitgepuurd product, zonder franjes en tierlantijntjes. Geen ademruimte, geen pauzes, maar van begin tot einde gezelen met die afstraffende woorden.

En die woorden... jongens! Dat ze niet verleerd waren hoe ze teksten moesten schrijven, daar wordt geen twijfel aan overgelaten. Ook hier merken we een evolutie op. Het accent ligt minder op het vaak poëtische karakter van eerdere teksten, maar ook tekstueel wordt een afslag genomen naar een meer uitgepuurd, minder afgevijld, rechttoe rechtaan product. Ja, een onvermijdelijke stijging in het aantal putain's en fils de putten valt daarbij niet te vermijden, maar wat er zich daartussen allemaal bevindt, is nog steeds van een zelden gezien niveau. Wij zijn zo vrij dit te illustreren met enkele voorbeelden.

"De quoi les stups se mêlent? // Si je fais de la musique comme du narcotrafique // parce que traqué jusqu'a la race // depuis que j'ai eu le malheur de laisser l'empreinte de ma trace sur des sons qui // descendent des caves, un beat, une basse funky."
[Ekoué - A nous le bruit]

"Que veux-tu? // Malgré leur laisse au cul, // on n'empêche pas les clébards à l'affût // de pisser au pied des statues."
[Hamé - Ils nous aiment comme le feu]

"Y'a le sida et les abeilles qui tuent, // pour eux noir égal crime, drogue et femme qui se prostitue. // Certains <<boayes>> crient <<y'a bon banania>> // en en bon piranha lâcheront pas le pétrole, le sucre et les minerais. // Bref, ces enculés prendront tout ce qui y'a, // est-ce que les plus grand voleurs on connu le commisariat?"
[Philippe - Soldat lambda]

En zo kunnen we nog een tijdje blijven doorgaan met citaten die niemand ooit zal lezen, maar u heeft het ondertussen natuurlijk al lang begrepen: na een wat traag op gang komende en ongemakkelijke kennismaking, ben ik uiteindelijk compleet gezwicht voor dit album...