menu

Michael Nyman - Gattaca (1997)

mijn stem
4,30 (15)
15 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Score
Label: Virgin

  1. The Morrow (3:14)
  2. God's Hands (1:42)
  3. The One Moment (1:40)
  4. Traces (1:01)
  5. The Arrival (3:53)
  6. Becoming Jerome (1:07)
  7. Call Me Eugene (1:24)
  8. A Borrowed Ladder (1:47)
  9. Futher and Further (2:44)
  10. Not the Only One (2:14)
  11. Second Morrow (2:26)
  12. Impromptu for 12 Fingers (2:58)

    met Schubert

  13. The Crossing (1:24)
  14. It Must Be the Light (1:24)
  15. Only a Matter of Time (1:08)
  16. I Thought You Wanted to Dance (1:12)
  17. Irene's Theme (1:10)
  18. Yourself for the Day (2:20)
  19. Up Stairs (2:02)
  20. Now That You're Here (2:43)
  21. The Truth (2:14)
  22. The Other Side (3:44)
  23. The Departure (3:52)
  24. Irene & the Morrow (5:45)
totale tijdsduur: 55:08
zoeken in:
5,0
neo (crew)
Andrew Niccol wist wat hij wilde, dat was de reden waarom hij Nyman erbij haalde. De componist bevond zichzelf in een Hollywood project (qua geld), wat eigenlijk meer Europees was. Dit was science fiction in een ''echtere'' vorm. Dat scheelde, want als er iemand is die je niet post moderne scores moet laten schrijven, is dat Nyman wel. Vantevoren kreeg hij wat temp tracks te horen, waaronder wat minimalistische Philip Glass tracks en zeer belangrijk de ''Third Symphony'' van Gorecki. Deze sfeer moest het worden, in adaptie wel te verstaan. Niccol leek zeer soepel te zijn in wat hij wilde en hoe het gedaan moest worden. Maar Nyman kwam vaak in ''normale'' clinch met Niccol. Vele stukken werden keer op keer herschreven, wat uiteindelijk op zo'n 50 % neerkwam. Het was immers zijn werk, echte irritatie voelde de componist nauwelijks. Maar die was er wel toen besloten werd om dat hij vrolijk alles als demo op de synthesizer moest brengen. Nyman vond het vreselijk, het klonk hem niet als muziek in de oren. In de score zelf zette hij ook enkele malen de synthesizer in. Kritische gedachte zijn niet noodzakelijk, want een componist als deze weet altijd wel de goeie weg te vinden.

''The Morrow'' is de openingstrack, waar deze synth elementen terug te beluisteren zijn. De violen overheersen hier en dragen een melancholiek gevoel met zich mee. Beter nog: de violen bepalen zowat de hele bezetting van de score. Ook de sfeer en the thema zitten in deze track gepropt. Nyman interpeteert het begrip thema op een buitengewone manier, hij springt er experimenteel mee om. Het algehele geluid is voortbouwend op dit thema. De genetische manipulatie, een belangrijk thema in het verhaal, interesseert hem niet zo. De belangrijkste draad door de score heen is die van de relatie tussen twee broers, wat een menselijk kant belicht. Dit terugkerende element van twee jongens zwemmend, is belangrijk voor Hawke's karakter. De sfeer die deze track zet voelt ook meteen aan als dramatisch en menselijk, wardoor de weg die de film gaat al geraden kan worden.

Als er eenmaal echt genetisch gemanipuleerd wordt, wijkt Nyman niet af van zijn stijl. ''Upstairs'' wijkt een beetje af door blazers te gebruiken, ''Second Morrow'' richt zich op echoeiende koper elementen. Het tempo gaat van zeer laag, tot kalm.

De droom van de man om met een ruimtevaartuig mee te gaan, zorgt eerder al voor wat glimpsen van lanceringen. Ook hier schiet Nyman niet uit de zo duidelijke bocht; Nyman wijkt niet af van zijn genetisch bepaalde stijl. De uiteindelijk verwezenlijking (''The Departure'') is hoopgevend, maar in een vroeg stadium veel complexer, dankzij de constante verandering werd dit niet mogelijk. Aanpasssing na aanpassing leidde naar iets wat op het eerste gezicht de makkelijk weg qua composities en emotie lijkt te zijn, maar dat is het niet. Geen ware triomp met flinke uitbarstingen.

De enige track dat Nymann een piano solo laat horen, is in de track, bewerkt van Schubert. Waar deze piano doorgaans in de score een achtergrond en onderliggende functie heeft, is die hier wel prominent. De vergelijking met iets anders is makkelijk te maken en ook wel gevaarlijk: The Piano.

Dit alles herbergt een dosis pijn, hoop en worsteling wat uitkomt bij een zeer goede score. Door het gelijkwaardige thema herhaling principe door de score heen, is een slecht punt vindbaar. 4.5 sterren

5,0
Een geweldige melancholische score. Je moet 'm alleen niet luisteren als je al te depri bent... dat kan misschien tot vervelende acties leiden

*****

5,0
neo (crew)
Ik heb The Morrow weleens op eens slechte dag een keer of 30 geluisterd... En ja daar werd ik gelukkig enkel niet vrolijk van

4,0
Dit soort muziek wil ik juist luisteren als ik depri ben... Perfecte mood daarvoor, je sluit erop aan, de muziek is nog mooier

Of ben ik hierin de enige...?

5,0
neo (crew)
Natuurlijk, zonder twijfel. Maar als je 1 enkel nummer zo vaak achter elkaar draai....

4,0
Haha, dan word je daar wel depri van, als je 't nog niet was?

5,0
neo (crew)
Een normaal mens zou dat wel worden schat ik zo in... Maar hoe vreemd emoties soms kunnen zijn blijkt maar weer. En daar kan je soms ook niet vrolijk van worden

4,0
Hoeft ook niet. 'Vrolijk' is niet altijd de juiste staat van emotie

5,0
Ja ik luister deze meestal ook wanneer ik in een mindere bui ben. De opmerking was meer een omschrijving van de soort muziek

5,0
neo (crew)
We know.

4,5
Niets wordt mooier dan The Other Side. Ik was echt ontroerd hierdoor! Prachtige score.


Ach, depri van worden.... ik luister er gewoon naar en hoor mooie muziek, daar kan ik alleen maar vrolijk van worden

En het heeft ook iets hoopgevends door heel de score heen, zoals neo ook al aangaf:

"De droom van de man om met een ruimtevaartuig mee te gaan, zorgt eerder al voor wat glimpsen van lanceringen."

Dat zijn zo ongeveer de gedachtes die door mijn hoofd gaan als ik deze score beluister. Een persoonlijke overwinning, het onmogelijke toch waarmaken.... daar kan ik dan moeilijk depri van worden

Gast
geplaatst: vandaag om 03:07 uur

geplaatst: vandaag om 03:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.