The John Dummer Blues Band - Nine by Nine (1972)

Onlangs hoorde ik voor het eerste sinds 1971 het nummer Nine By Nine op de televisiezender 192 en werd in één klap teruggebracht naar dat jaar waarin dat nummer met enige regelmaat te horen was op de radio. Ik herinnerde zelfs waar ik was op het moment dat ik het voor het eerst hoorde! Toch ongelooflijk wat een liedje met je geheugen kan doen. Het is net een sleutel naar een ruimte waarvan je niet eens meer wist dat je 'm had.
Van wat ik verder van de groep heb gehoord was het een blues outfit. Heb de indruk dat Nine By Nine zelfs in het repertoire van deze groep een buitenbeentje was. Maar wel erg catchy!

Ik herken jou beschrijving helemaal
Met dit verschil dat ik Nine by Nine al jaren eerder weer opzocht op YouTube ,maar de ervaring was echt hetzelfde
trouwens die ervaring omschrijf jij wel heel mooi en treffend...(sleutel..vergeten ruimte)
Ik begon als jochie beetje Top40 te luisteren ,en de sfeer en gezelligheid van Zeezender Veronica te ontdekken ,iets wat je in deze tijd ergens op de radio met een zaklampje moet zoeken
klopt ook dat Nine by Nine een buiten beentje is,heb dit album ooit op de beurs in Utrecht van een fransman gekocht,het album is bijna geheel van aardige doorsnee blues overgoten ,is een welgemiddelde score waard niet meer dan dat!
CoverTracks als Down Home Girl en I Can't Be Satisfied zij wel aardig geslaagd maar ja... bv de Stones deden dat veel beter
Maar het prijsnummer is natuurlijk 9 by 9 die anders klinkt en idd heel Catchy is en wat mij betreft los van het album 5*! ....prachtig mooi
Nine by Nine werd heel opmerkelijk ook nog een Top10hit (nr8) in okt '71
deze geheugenervaring zit bij mij ook verbonden met 2 andere hits van een half jaar later...en waarom ? weet ik niet.....Dance Cleopatra Dance - Prince Buster
Flamingo - Earl Bostic
Ken jij die toevallig ook ?

teus schreef:



De eerste zegt me niets, maar Earl Bostic's Flamingo wel!
En dat is dankzij dit 20 Fantastic Hits by the Original Artists Volume One (1973) verzamelalbum, mijn allereerste eigen muziekcassette en de aftrap naar een levenslange obsessie met muziek.

Er zijn wat opvallende overeenkomsten tussen Nine By Nine en Flamingo. Ze waren allebeide een buitenbeentje tussen rock en pophits in 1971 en 1972. Eigenlijk bijna novelty hits.
Beide nummers waren ook meer jazz dan blues of pop, en de nummers zijn beide instrumentaal.
Wat de reden is dat een opname uit 1951 ineens in 1972 op single word uitgebracht is me een raadsel. Misschien dat andere MM bezoekers meer weten. Maar het werd een hit. Net als Nine By Nine in 1971. Doordat ze afweken van wat toen gebruikelijk was werden het hits. Tenminste, dat is mijn persoonlijke theorie......Elk jaar heb je er zo eentje. Eentje waar ik meteen aan denk is Soeur Sourire met Dominique dat in 1966 The Beatles, The Kinks, The Who, The Rolling Stones en al die andere grootheden trotseerde.

nlkink schreef:

--Wat de reden is dat een opname uit 1951 ineens in 1972 op single word uitgebracht is me een raadsel

Dat heb ik me later ook afgevraagd en naar gezocht ?? de reden is mij nog steeds niet bekend

--Er zijn wat opvallende overeenkomsten tussen Nine By Nine en Flamingo. Ze waren allebeide een buitenbeentje tussen rock en pophits in 1971 en 1972.

Dat is wss ook de reden dat die 3 in mijn muzikale memory met elkaar verbonden zijn.....
en wat buitenbeentjes betreft dat is dan van die 3 helemaal ...Dance Cleopatra Dance van Prince Buster

Btw heb er nog zo eentje ...(begin '73) big Six van Judge Dread...

Ik weet er ook nog zo een: Mouldy Old Dough van Lt. Pigeon (met die oma achter de piano..).

Nine By Nine kan ik me ook nog herinneren. Met je oor in de radio naar de Top 40 luisteren. Hoe verder de dag vorderde (en dan ook nog afhankelijk van het weer), hoe slechter de ontvangst werd in Oost-Brabant. Nine By Nine haalde nummer 8 in oktober 1971. Ik heb het nog ergens op een verzamel-LP, maar weet zo snel niet welke.
Bovenstaande LP van John Dummer ben ik nog nooit ergens tegengekomen trouwens.

Ook Helemaal Geweldig

Mouldy Old Dough herinner ik me ook. Vreemde combinatie was dat, een oma met een rockgroep. Overigens heeft Lt. Pigeon een link naar The Kinks: Een van de groepsleden, Shel Naylor, had in 1964 de eer dat hij een single mocht opnemen met een Kinks compositie nog voordat The Kinks doorbraken met You Really Got Me. Het gaat om de Dave Davies compositie One Fine Day. Zoek 'm maar eens op bij Youtube, je hoort meteen dat het een Kinksnummer is. Jammer dat ze 'm zelf nooit hebben uitgebracht.

Nog zo'n afwijkend plaatje: Jungle Rock van Hank Mizell. Heeft van pakweg 1958 tot 1975 op de plank gelegen en werd meteen nadat het in 1975 op single werd uitgebracht een hit. In dat jaar had je ineens ook dat Take Five van Dave Brubeck ineens (weer) een hit werd.