Sandra Phillips - Too Many People in One Bed (1970)

Beluisterd ihkv soulabum vd week. Alweer een naam die ik niet kende. Dat is toch wel het mooie van dit topic. Maar in dit geval is het toch ook wel begrijpelijk dat dit niet als classic bekend staat.
Als album van deze kennelijke (?) eendagsvlieg is het een plaat die gemakkelijk luistert, nergens echt vervelend wordt. Sandra heeft daarbij een prettige (maar ook weer niet monumentale) stem. Ik zal ook zeker de kwaliteit erkennen van nummers als ´My Man and Me´ en nog meer van ´Some Mother´s son´, waarvoor ik echt nog wel ga teruggrijpen op dit album.
Maar bij de nummers waar minder pit in zit is bij een tweede beluistering de begeleiding toch wel dunnetjes en tekstueel is het ook niet veel (al maar benauwd haar man te verliezen ). Het schijnt mij toe dat dit toch ook meer soul lijkt vanwege het tijdstip (1970) en vanwege de manier waarop dat toen zo nu eenmaal op de plaat werd gezet, dan dat we hier te maken zouden hebben met een groot miskend artiest. Een equivalent van artiest van kaliber SP zou hede ten dage zou gewoon een R&B sterretje zijn geworden en ook weer even onbekend blijven.
Sandra Philips lijkt me al met al de perfecte achtergrondzangeres die de gelegenheid heeft gehad voor een eigen album en daar toch redelijk mee wegkomt. Als ik het nu zou moeten zeggen zou ik er 3 sterren van maken.

Wat mij betreft is het niet de stem van Sandra Phillips die dit album goed maakt, zij is - zoals sq al zei "de perfecte achtergrondzangeres": absoluut niet slecht, maar zij behoort, zeker binnen de soul, absoluut niet tot de top. Wat dit album naar mijn mening wel ontzettend goed maakt is de liedjes. Het grote genie daarachter is Swamp Dogg, die het overgrote deel van het schrijfwerk voor zijn rekening heeft genomen en bovendien het album heeft geproduceerd en gearrangeerd. Hij geeft Too Many People in One Bed een hele dikke vette soulbasis mee. De arrangementen zijn ongelooflijk goed: vaak heel simpel, maar daarom zo effectief.

Het lijkt erop alsof Swamp Dogg goed naar de soul heeft geluisterd, uit de mooiste soulnummers de beste riedeltjes heeft gedestilleerd en die om weet te toveren in zijn versie van de soul. Hoewel ik misschien hiermee zijn eigen bijdrage tekort doe (zie ook zijn eigen albums). Neem nou die pianopartij op I've Been Down So Long, lieflijk en prachtig in zijn eenvoud. Echt zo'n liedje wat meteen in je hoofd blijft zitten, om die nooit te verlaten. Wat mij betreft geldt dat voor het gros van de nummers op Too Many People in One Bed.

De teksten gaan allemaal wel over hetzelfde (overigens misschien een probleem van het genre), maar toch steekt mij dat geen moment. De Liefde is nou eenmaal een geliefd (pun intended) onderwerp. Om met Theo Maassen te spreken: "De Liefde, daar zouden ze eens een liedje over moeten schrijven." Naar mijn mening biedt Swamp Dogg altijd wel een kleine twist aan het onderwerp om het interessant te houden, zoals alleen al te zien is aan titels als Now That I'm Gone (Why Are You Leaving?) en To the Other Woman (I'm the Other Woman). Die laatste is hier overigens totaal anders dan de versie die Swamp Dogg een jaar eerder aan Doris Duke schonk (zie het album I'm a Loser).

Al met al een album dat ik, zoals ik heb gemerkt, vaak genoeg op zet en dat meestal - want hij duurt maar iets langer dan een half uur - meteen op repeat gaat. Ik hef het glas op Swamp Dogg en geef het album vier sterren mee.

Inderdaad is het album muzikaal van wereldklasse. En vocaal weet Esther mij zeker te boeien. Dat het tekstueel zoveel of hetzelfde gaat is bijna te verwachten, want welk lied gaat daar niet over?
Erg lekker soulalbum die ik zeker nog vaker op ga zetten. (mede door de korte speelduur)

Leuk en informatief is de verhandeling van Psychonaatje over het aandeel van Swamp Dogg. Daarmee vallen voor mij toch een aantal zaken op zijn plaats; het goede geluid, dat dit een bredere achtergrond heeft dan soul alleen en dat het dus inderdaad een ´bij de gratie van´ plaat is (producer/achtergrond artiest belangrijker dan de voorgrondartiest - later bij disco en R&B ook steeds meer gebruikelijk).

Vergeten southern soul klassieker van een vergeten protege van de legendarische Swamp Dogg. Na al die jaren nog even prachtig en essentieel.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: Sandra Phillips - Too Many People In One Bed - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin