Irma Thomas - In Between Tears (1973)

Ik koos dit album als Soulalbum van de Week omdat Irma Thomas, 'The Soul Queen of New Orleans', absoluut wat meer aandacht verdient. Ook hier op Musicmeter. Er is tot nu toe bitter weinig gestemd op haar albums en nagenoeg geen commentaar gegeven.

Alhoewel dit album niet haar sterkste werk is (dat is haar eerste New Orleanswerk met Allen Toussaint en haar Muscle Shoals singles op het Chesslabel), is het wel het meest coherente. Dit dankzij de herkenbare productie van Jerry 'Swamp Dogg' Williams jr .

Irma Thomas ontvluchtte New Orleans in 1969 voor de gevolgen van de orkaan Camille en verhuisde naar de Westkust, Los Angeles. Pas in 1973 vervolgde ze haar zangcarrière met een serie singles op het Fungus label waar ze samenwerkt met producer Swamp Dogg en gitarist Duane Allman. Met weinig succes verscheen vervolgens deze elpee.

De onderwerpen van de songs zijn niet bepaald origineel, maar de invulling kan me best bekoren. 'In Between Tears', 'She'll Never Be Your Wife ' roeren me het meest, maar ook 'These Four Walls' en 'What's So Wrong with You Loving Me ' zijn erg sterke ballads. Het heerlijk rauw gezongen 'You're The Dog (I Do The Barking Myself)' zorgt voor het nodige uptempo en benadrukt nogmaals de gospelinvloed die op deze plaat meer dan duidelijk te horen is. 'Coming from Behind / Wish Someone Would Care' bevat een (iets te) lange gesproken intro, waarna Irma Thomas al haar vocale duivels ontbindt. Heerlijk gezongen, maar duurt net iets te lang. Wat niet kan gezegd worden van de gehele elpee, want het zevende nummer 'Turn My World Around ' is tevens de afsluiter en, alhoewel niet slecht, het minste nummer van deze te weinig bekende plaat.

Irma Thomas heeft waarschijnlijk een van de beste stemmen die al bij het Soulalbum vd Week zijn voorbij gekomen! Haar grollen en schreeuwen halfweg track 6 gaan door merg en been (en maakt meteen het geklets goed). Muzikaal is het ook erg gepast, alleen minder verpletterend. Ik apprecieer wel alle songs, met het titelnummer op kop.

Ik mis wat overgave bij Irma Thomas, ze heeft weliswaar een mooie stem maar ik heb het idee dat ze te weinig risico neemt door het gaspedaal niet volledig ingedrukt te houden. Enfin, ze kan goed zingen dat staat buiten kijf. In Between Tears is qua instrumentaties prima, met name het pianospel mag ik graag horen. Ik vind het overigens niet heel erg dat het album al na een half uur is afgelopen, heb niet echt honger naar meer Irma Thomas maar vond het voor even wel erg vermakelijk. Alhoewel er geen einde aan de vreselijke preek op Coming from Behind / Wish Someone Would Care lijkt te komen. Laat de mooie preken maar over aan echt goede sprekers zoals Gil Scott-Heron, Malcolm X en The Last Poets.

Cijfer zal binnenkort komen, moet het nog wat vaker beluisteren.

Hierbij dus ook eindelijk mijn waardering voor dit album van Irma Thomas. In Between Tears vind ik een heel mooie opening van dit album. Instrumentaal en qua zang past het perfect in elkaar en het klinkt lekker catchy zonder te gladjes te worden. She'll Never Be Your Wife is een nummer waar ik niet heel warm (of koud) van wordt. Het is niet vervelend, maar ik kan er ook niet lyrisch over zijn. Dan volgen er 2 nummers die ik wel aardig tot goed vind. You're The Dog vind ik dan weer een erg leuk nummer. Dan komt een hele lange en hierdoor vervelende preek (zoals R&P) terecht opmerkt. Jammer, want op het nummer zelf vind ik dat Irma haar zangkunsten het beste etaleert. Het laatste nummer (Turn My World Around) vind ik niet bijzonder, maar ook niet vervelend. Ik twijfel tussen een ruime 3* of een krappe 3,5*.

Ik ben t wel zeer eens met principal2000 hiervoor. Het openingsnummer is veelbelovend. Het begin van kant 2 is wat hoogdravend maar de doorstart naar het gezongen gedeelte is een mooi stuk, misschien wel het beste van het album. Maar daarmee zijn ook de mooie momenten wel weer genoemd.

Hoewel het album een gevoel geeft van degelijkheid ( soulgevoel lijkt goed, geen rommel ) doet het me toch wat lang aan, en dat is geen best teken bij een album van nog geen half uur. Toch iets te snel gemaakt en iets teveel in eenzelfde stramien. Deed me in die zin wel denken aan eerder SAvdW Doris Duke - I'm a Loser (1970)

Erg goed soul album. Irma Thomas heeft een beste soulstem. De producties van Swamp Dogg zijn ook van kwaliteit. 1e twee nummers zijn mijn favorieten.
Het intro Coming from Behind vind ik ook aan de lange kant, maar het stoort me niet echt. Het nummer loopt mooi over in het krachtig gezongen Wish Someone Would Care. Een minpunt is dat het nummer bijna de helft van het album in beslag neemt.