Mount Eerie - Eleven Old Songs of Mount Eerie (2005)

Erg ingetogen plaat van voorheen The Microphones. Niet de typische overdaad aan slagwerk zoals op veel van hun albums, maar vooral de stem van Elverum onder subtiele keyboardbegeleiding.

Zeg ik iets raars als ik dit ontzettend op muziek van Will Oldham vind lijken. Vooral Elverums stem en beduidende, vreemde teksten, à la Will, doen me erg denken aan de grootmeester zelve. Daarbij doen de minimale electronische arrangementen af en toe een link naar 'Arise Therefore' leggen. Vind dit overigens beter dan zijn werk als 'The Microphones' met The Glow Pt. 2. Een album dat ook mij helemaal zou moeten liggen, maar me op een paar nummertjes en momenten na nog niet echt volledig kan bekoren. Dat doet hij als 'Mount Eerie' met dit album wel.

Hoewel ik me kan voorstellen dat menigeen dit al snel een saai album zal vinden door het (constante) gebruik van de keyboard is dit mijn favoriete album ooit.
Wat een sfeer.
Voor Elverum was dit echter niet meer dan 'een tussendoortje'.

Persoonlijk vind ik Lost Wisdom mooier, niet in de laatste plaats door de samenzang met Julie Doiron, maar deze mag er zeker ook zijn.

Ik denk het album van Phil Elverum dat ik vooralsnog de minste vind uit de reeks die ik heb beluisterd - maar dan heb ik Dawn en Clear Moon nog niet gehoord.

Ik denk dat deze het meest van me afstaat, ik denk inderdaad door het keyboardje. De magische sfeer van Lost Wisdom of No Flashlight wordt nergens bereikt, omdat ik constant door het keyboard uit het Elverum-domein wordt getrokken - hoewel, misschien zelfs wordt geweerd voordat ik er überhaupt in kan komen. Op de een of andere manier wil het er maar niet thuishoren, waardoor de geschapen muzikale wereld niet meer 'klopt', of iets dergelijks. Helaas werkt het niet compatibel met elkaar, voor mij althans. Het mist de intensiteit die ik bij de andere albums wél voel.