Elly & Rikkert - Levend Water (1976)

De eerste christelijk georiënteerde lp. Rond die tijd ging ook Bob Dylan, dus zaten ze in goed gezelschap. En net als de christelijke platen van Bob Dylan , die op zich zeker niet verkeerd waren (Slow train is coming vind ik zelfs goed) is deze plaat niet echt verkeerd. Wel het gevoel dat de teksten belangrijker waren dan de muziek en het verrassende was er wat uit. Ik heb ze toen nog een keer op het christelijke Flevo festival gezien. maar het kan me toen niet meer echt boeien. De volgende platen werden eigenlijk steeds minder tot ze besloten om iets minder bekeringsdrang te tonen. De laatste platen zijn zeker weer de moeite waard.

Na 7 jaar toch ook deze plaat weer eens opgezet. In die tijd was ik eigenlijk wel wat afgehaakt. Maar net zoals ik ook de andere platen opnieuw heb beluisterd en becommentarieerd krijgt deze ook weer kans. En wat ik lastig vind dat ik een op zich zo'n sympathiek duo toch bepaalde kritiek moet hebben..
Elly en Rikkert keren weer terug na hun zwervend bestaan en als een wonder staat er een totaal ingericht huurwoning klaar voor hen. Oude vrienden komen weer op bezoek, waarvan een aantal tot bekering zijn gekomen.
Zelf schrijven ze over deze periode : Teruggekeerd van ons zigeunerbestaan stond er -als door een wonder- een volledig ingericht huis voor ons te huur op een mooi plekje, wat ons sterkte in het besef dat er Iemand om ons gaf. Gesprekken met oude vrienden, die ons over Jezus vertelden en het lezen in de Bijbel leidden tot een ontmoeting met Hem. Dit tot grote schrik van vele fans, die dachten dat we nu verloren waren voor de mensheid.
Ik was misschien wel één van die fans, hoewel ik me toen ook wel bevond in een evangelisch circuit door mijn zeer evangelisch vriendinnetje. Maar ik kon me niet vinden in deze nieuwe setting. Ze nog gezien op Flevoland, waar ik ook naast iemand stond die iets zei wat ik achteraf niet zo fraai vond (iets van zaligheid het in je broek doen). Het was ook wel wel erg zoetig en belerend in die tijd. en veel halleluja met de armen omhoog.
Dan de plaat. Weg zijn de inheemse folkinstrumenten en Hans Hollestelle zorgt voor de arrangementen en speelt ook gitaar. Dus ook daar is een duidelijke verandering.
Dan de songs. Het is wel echt belerend. Weg zijn de spitse teksten. Elly en Rikkert hebben gevonden wat ze zochten en zingen daar vol overtuiging over. Is het echt zo slecht ? Dat ook weer niet. De arrangementen van Hans Hollestelle zijn zeker niet zo slecht en een aantal nummers lijken nog wel te gaan. Maar waar zijn de hippie idealen gebleven, de maatschappij kritische inslag ?
De evangelische wereld hadden hun nieuwe helden omarmd, op Flevo, EO jongerendagen, kerkdiensten. De oude fans luisterden ontzet naar deze nieuwe Elly en Rikkert. Ik heb al eerder Bob Dylan genoemd die zich ook tot het christendom bekeerde en met een aantal 'christelijke' albums kwam, die ook slecht ontvangen werden. Toch is een plaat als "Slow Train Coming' van een totaal andere dimensie en kwaliteit. Het lastige blijft om deze nieuwe Elly en Rikkert ook in die tijd te zien, waarin er eigenlijk weinig fatsoenlijks met betrekking tot gospel uit Nederland kwam, zeker kwalitatief gezien. Dus in het land der blinden is éénoog koning. En hoewel ik het tekstueel allemaal niet zo geweldig vond, was het wel beter dan de rest uit het evangelische wereldje. En ook nu is het met opwekkingsliederen zeer matig gesteld, dan is deze plaat nog redelijk.
Ik heb ook platen van de Engelse folk artiest Rodney Cordner. Ook in die tijd zo nu en dan een concert bezocht. Later meldt hij dat hij zich achteraf schaamt voor het evangelisch fanatisme in zijn optredens en daar nu toch heel anders naar kijkt en er duidelijk afstand van neemt..
Elly en Rikkert hebben later ook wel toegegeven dat ze misschien wel te fanatiek zijn geweest, maar afstand nemen is weer wat anders. Maar aan de andere kant hebben ze ook hun hippie verleden nooit afgekeurd.. Wat dat betreft blijven ze ook eerlijk en oprecht naar hen zelf toe. Dat is te prijzen.
Ook op dit album is het 'onderweg, op reis zijn' een duidelijk onderwerp. Wat dat betreft blijven ze ook trouw. Enkel was op de vorige platen het doel lang niet altijd duidelijk, dat is nu wel duidelijk en ligt er duimendik bovenop. Dat slaat het ook plat, er is geen ruimte meer voor eigen interpretatie, eigen beelden. En ik blijf de productie ook soms wel erg vlak en oppervlakkig vinden.
Ik heb drie sterren gegeven, dat is nog vrij ruim. Na al die jaren ben ik nog steeds teleurgesteld en wat gedesillusioneerd. En dan moeten nog een aantal platen komen die nog evangelischer zijn en waar ik het spaans benauwd van krijg.
Ik weet niet of ik die nog bespreek, wel nog de opvolger van Levend Water : 'al je haren zijn geteld'.
Maar er komt uiteindelijk nog een nieuwe periode, vanaf 'maskers af', meer maatschappij kritisch, maar vooral de kwaliteit (tenminste dan vind ik) van begin jaren 70 komt niet meer terug.