Indian Summer - Hidden Arithmetic (2006)

Hoewel de jongens van Indian Summer nooit een full length album (bij mijn weten) maakten en nummers alleen te beluisteren waren op splitjes en emoverzamelaartjes worden ze toch als een grootheidje in het genre gezien. Samen met Moss Icon bepaalden ze de emosound van begin jaren 90, die vele latere bands geïnspireerd heeft, denk aan Envy en City of the Caterpillar. Wat wij horen zijn langere nummers die heel onschuldig beginnen maar waar naar een muur van herrie en gekrijs toegewerkt wordt. Het is het contrast tussen stilte en lawaai, gefluister en geschreeuw wat deze emo zo aantrekkelijk maakt. Tel daar de doffe kutkwaliteit bij op (wat overigens te danken is aan het feit dat dit gewoon 2 liveshows zijn) en je hebt in mijn ogen één van de coolste emo-albums ooit. Het is toch jammer dat de discografie van een band als deze uit amper 10 nummers bestaat, ze hadden nog zoveel meer mooie dingen kunnen maken.

Ik vind dit wel leuk.

Jammer van de eerste 5 nummers is het wel een beetje. Maar zelfs de geluidskwaliteit kan zelfs die nummers niet aanhoorbaar maken. En ja de rest is 5* waardig gewoon, briljant in ieder punt.

Moet dit niet gewoon onder 'live albums' staan? Want dat is het toch gewoon?

Ik heb toch licht gemengde gevoelens bij dit plaatje, na één luisterbeurt. Enerzijds is het leuk in elkaar gestoken met die stukjes van één of andere oude zangopname (zoals ook verschillende malen te horen is op Science 1994). Het zet dan ook wel een fijne sfeer. Daarnaast zijn dit natuurlijk gewoon geweldige nummers. Aan de andere kant is de kwaliteit nogal slecht, op zo'n manier dat het toch wat afbraak doet aan de nummers. En dus vind ik alle versies op Science 1994 eigenlijk stuk voor stuk beter. Eigenlijk zou ik deze dus alleen beluisteren voor het enkele nieuwe stukje muziek dat hier te horen is en verder genoeg hebben aan het studioalbum. Maar misschien verandert dat en weet dit album uiteindelijk een heel andere beleving op te roepen of iets dergelijks.

En dus is dit een album met prima muziek, maar ik zou het niet vaak opleggen omdat het niet heel veel toevoegt aan Science 1994 naar mijn idee. Hoe zien anderen dit? Daar ben ik wel benieuwd naar namelijk

Bessie Smith dus...

Verder blijf ik wel bij mijn standpunt. Voor mij voegt dit weinig toe aan de verzamelaar Science 1994. Gewoon dezelfde, geweldige nummers in een slechte kwaliteit. Of mis ik nu iets, beste mensen die dit wel erg waarderen?

Je mist blijkbaar wel wat in de eerste vijf tracks; die vind ik beter dan Science 1994. Sterker nog, het studiowerk vind ik, vergeleken met de Pitzer College-concertregistratie, slechts glad, charismaloos, sfeerloos, droog, duf, dood.

Stemmen van mensen uit het publiek; gesproken, met feedback doordrongen intermezzo's; galmende, met feedback doordrongen arpeggio's; doffe octave chords; hair raising heart wrending gut wrenching soul piercing shrieks (of dreunende, dringende, smekende gillen in het Nederlands); allemaal dingen die Science 1994 mist. Deze klinkt dynamischer, voelt oprechter, is meeslepender; Science 1994 is mooi - deze is een botte dolk in je darmen geramd.

De Bessie Smith-intro's en outro's en de naald-ligt-nog-op-de-plaat-als-die-al-is-afgelopen-geluiden die Science 1994 zo sfeervol maken, zijn uiteindelijk ook niets meer dan een goede (misschien zelfs een bijna geslaagde) poging om de atmosfeer van hun concerten te emuleren.