Jim Kirkwood - Voices from the Edge of Night (2004)

Met een hoop hel en verdoemenis luidt Jim Kirkwood dit album in met Atavistic Resurgence en het zet meteen de toon voor de rest van het album. Toch verbaasd me het elke keer weer hoe Jim het ene moment duister en kwaadaardig klinkt, om in één keer in het volgende moment vrij kalm en vreedzaam te klinken. Na een hoop stampij en duistere klanken, valt Jim namelijk al vrij snel terug in relatief vrij vreedzaam materiaal, om uiteindelijk weer op een gemene en pittige manier het hoofdthema uit het begin terug te laten komen.
And the Abyss Smiled Back begint met een hoop grommende en kermende klanken en het klinkt werkelijk alsof vanuit een ondergronds, donker hol een stel demonen je als het ware toelachen. Dit nummer is meer traditioneel Kirkwood-op-z'n-best en na wat abstracte klanktapijten bevind ik me al snel in de sequence-achtbaan. Uiteindelijk komen er ook nog wat synth-solo's langsvliegen, om uiteindelijk abrupt een einde aan het muzikale geweld te maken en t.o.v. het begin, op een vrij vreedzame manier af te sluiten.
Ik vervolg mijn weg in de sequence-achtbaan met The Silent Rage, wat wederom weer een snelle en drukke Kirkwood-track is die over het algemeen erg in het verlengde ligt van de vorige track.
T.o.v. de vorige 3 nummers, klinkt Beneath the Surface of Reality op de één of andere manier wat minder "gemeen", ondanks dat ook dit nummer in het verlengde van de vorige nummers klinkt. De sequences klinken wat subtieler en er zit zelfs iets van een hoodthema in verstopt, eentje die al snel in je hoofd vastgeroest blijft zitten.
In the Deep Places of the World wijkt thematisch gezien daarentegen weer behoorlijk af van de rest, en het is deze vrij ingetogen compositie waarmee Jim Kirkwood één van zijn meest sequence-gedomineerde albums afsluit. Wellicht niet zijn beste album, maar het klinkt wel weer allemaal erg lekker.

Het is denk ik voor mij wel de ontdekking van het jaar te noemen, de muziek van Jim Kirkwood. Natuurlijk leunt het wat aan tegen de Berlijnse School, wat denk ik komt doordat Jim Kirkwood over oude analoge bakken van synthesizers beschikt, die zo lekker vet en romig klinken. Helemaal niet erg en na mijn idee zou je die periode kunnen typeren tot de klassieke periode van de electronische muziek.

En dan de muziek die op dit Voices from the Edge of Night is de vinden. Met veel bombast begint Atavistic Resurgence. Donkere wolken verschijnen aan de lucht terwijl een groot leger haar opmars maakt in een ruig landschap. Echt iets voor in de bioscoop, want op ee normaal scherm zou het niet uitkomen. En na de inval is er intense rust. Vlinders verschijnen boven het aan flarden geschoten land. De natuur hersteld wonderbaarlijk snel. En na verloop van tijd komt het grootte leger terug. De tanks en ander materiaal ontsieren de horizon opnieuw. Qua bombast doet het aan Vangelis denken. Hierna wordt het muisstil. Met het geluid van grommende dieren begint And the Abyss Smiled Back. Hierna waan ik me in de kosmos, even het geluid van een trein en een alarm, waarna de sequencers aangaan om me op een heerlijke tocht door onbekende gebieden te begeleiden. Met de ogen dicht is pas goed te horen wat voor lekkere drive hier in zit. Gevoelsmatig wordt ik haast de boxen ingezogen. Wel is het een tikje jammer dat het einde een tikje abrupt is, want dat had wat subtieler gekund.

Heel in de verte begint The Silent Rage. Zodra er wat te horen is waan ik me in het luchtledige en alles om me heen lijkt wel te zweven. Zodra er langzaam een ritme uit de sequencer bijkomt begin ik opnieuw aan een prima trip. Los van de aarde en het hier en nu. Een achtbaan met de fraaiste loopings is hier niets bij. Goede duizelingwekkende muziek stroomt de oren in. Vastklampen aan iets is onzin, gewoon je mee laten voeren is het beste. Wel is het jammer te noemen dat deze track ook ineens stopt, maar dat zal wel de stille woede zijn waar het over gaat.

In een sfeer of ik ver onder de grond zit begint Beneath the Surface of Reality. Een enge gedachte vertelt me dat ik levend ben begraven. Door wat speelse geluiden lijken er kleine beestjes door mijn kist te lopen. Voordat deze gedachte meester van me maakt is daar een heerlijk ritme wat me doet denken aan de electronische muziek die in de jaren zeventig van de vorige eeuw werd gemaakt door onder andere Tangerine Dream. Heerlijk wegdrijven op een hynotiserend ritme. Even wordt er contact gezocht met het aardse, waarna ik mijn reis kan vevolgen om vervolgens in een bijzonder zwart gat te vallen.

En daar sluit de laatste track van dit album naadloos op aan. Met geluiden die uit de diepte van de aarde komen begint dan ook In the Deep Places of the World. Voor mijn gevoel loop ik door een verlaten mijn. Druppels water vallen op mijn pad die langs mooie en onbekende zaken voert. Hierna wordt een rustig een tempo ingezet waarop het prima wandelen is, waarmee een heel behoorlijk album tot zijn einde komt. Hier en daar was het wel jammer dat zaken een te abrupt einde hadden, maar desondanks heb ik prima muziek voorbij horen komen.