Wederom weer een topper van jewelste, deze Shroud of Many Colours. Jim Kirkwood flikt het 'm gewoon constant.
Persoonlijk is dit mijn favoriet van de Vampyre-trilogie, verder nog bestaande uit Blood & Feathers en The Blessing of Shadows.
Met een huiveringwekkende knal begint Haematite, wat zoveel wil betekenen als Bloedsteen, een woord uit de Keltische mythologie. Jim heeft veel inspiratie verleend uit deze en vele andere myhtologieën en thematisch gezien kunnen zijn albums best wel als origineel worden beschouwd.
In 8 minuten tijd laat Jim horen wat ie allemaal kan en vuurt supersnelle sequences, flitsende solo's en nog veel heftiger op ons af. Een geweldige start van het album.
The Shining Ones begint erg apart met sprankelende geluiden en geluiden van duiven en andere vogels. Maar het duurt niet lang of alles gaat veel dreigender klinken totdat in één keer vanuit het niets een soort van dodenmars ingezet wordt, die steeds bombastischer en voller gaat klinken. De mars duurt niet lang en al snel wordt ergens in de 4e minuut een sequence ingezet. Tevens horen we een vervormd klinkend gebed in het latijns, wat als een soort aankondiging beschouwd kan worden, want we zitten nog altijd in de beginfase van deze 40 minuten durende dijk van een track. Allerlei sequences volgen elkaar op en combineren elkaar, totdat het thema-melodietje langs komt. Kort maar effectief.
Wederom bewijst Jim met deze super-track alle aandacht vast te houden. Ook deze track behoort tot mijn persoonlijke favorieten en is Jim Kirkwood op de top van zijn kunnen.
Feather Cloak Dancing sluit dit album eigenlijk vrij rustig af. Sfeervolle klank-lagen, rustig begeleidende tonen. Pas in de tweede helft wordt het allemaal wat vlotter, maar het geheel klinkt voor Kirkwood-begrippen vrij sprankelend en licht. Maar zeker niet slecht.Gewoon lekker naar adem happen na al dat aangename muzikale geweld.
Tja, wat zal ik zeggen: Jim heeft het 'm weer geflikt. Een 5.