Deine Lakaien - 1987 (2003)

Ik heb tot nu toe alleen "Dark Star", een absoluut geweldige cd, van hun in huis gehad en zo was ik heel erg benieuwd toen ik deze gisteren in mijn brievenbus vond. De opener "Queue Up for Redemption" begint net als in een spaanse kathedraal opgenomen en de laatste song, "On the Way to Narmada", lijkt bij het intro wel als door tibetaanse monniken gezongen, een hele experimentele cd dus en ook een beetje duisterder dan "Dark Star"."1987" was als bootleg onder de titel "Silvertape" als ook "Silberne Kassette" bij insiders al lang bekend maar deze was van onzettend slechte kwaliteit. Officieel zijn er alleen ca. 50 kopieën voor promotie gemaakt geworden. De slechte kwaliteit van de bootlegs maar ook die steeds grotere belangstelling voor Deine Lakaien zijn dan ook de reden dat 1987 afgelopen jaar als officieele cd bij Chrom Records in de handel kwam. "1987" was door de band als tweede release geplanned maar ze hebben problemen gehad een platenmaatschapij voor dit album te vinden. Ze hebben dan een contract getekend bij ClassX, het label van Carl Erling, en hebben besloten voor hun tweede plaat nieuwe songs op te nemen en alleen drie tracks van "1987" kwamen dan op hun 1991 release Dark Star terecht, Reincarnation, Love Me to the End en Days Gone By.

"1987" is een concept album en houdt zich met het thema "dood", vanuit verschillende gezichtshoeken bekeken, bezig en Reincarnation, misschien hun beste song ooit, gaat over de wedergeboorte. De teksten op dit album hebben humor, zijn soms ironisch maar ook serieus en politiek.

De cd release is met veel liefde gemaakt geworden, er zitten drie booklets erbij met een professioneel artwork.

Deze plaat is een aanrader en laat Deine Lakaien zo zien als ze 1987 geweest zijn.

Deze plaat is zeker een aanrader maar, wat Harald hieronder al schrijft, hij is nog donkerder dan Dark Star.

Het album moet wel een paar luisterbeurten gegund worden maar dan komt ook wel de schoonheid naar boven zoals bijvoorbeeld in The Executioner, dat volgens mij gaat over een beul ten tijde van de Franse Revolutie. Een tamelijk lugubere schoonheid, dat wel.

Clipje van Love Me to the End toegevoegd . Dit nummer en Days Gone By, Death Raft en Reincarnation zijn mijn favorieten van dit album.

Het blijkt wel dat echt geen kost voor the faint hearted is...slechts vier stemmen, onbegrijpelijk!

Prachtige surrealistische clip.
Beter had men deze track visueel niet kunnen omzetten