The Icicle Works - If You Want to Defeat Your Enemy Sing His Song (1987)

Beste nummer van de plaat: Evangeline. Plaat maakte verder niet veel indruk op me, maar wel toen ze op Parkpop stonden. By the way: McNabb heeft laatst nog met Crazy Horse (jeweetwel, van Neil Young om het zo oneerbiedig maar te zeggen) een plaat opgenomen. Ook wel okay, hij blijft een mooie stem houden.

Ooit ontdekt via VARA"s verrukkelijke 15.
Fijne plaat, heb de CD met in totaal 14 nummers en laten dat nu net fraaie aanvullingen zijn zoals een mooie uitvoering van Van Morrison"s Into The Mystic.
Mooiste nummer ( wat eveneens ontbreekt op de originele plaat ) is Don"t Let It Rain On My Parade.
Ook Everybody Loves To Play The Fool, Walking With A Moutain & Evangeline zijn erg fraai.
Mc Nabb heeft een opvallend mooi stemgeluid, jammer dat de band niet meer bestaat.

Mooie hoes en mooi album. De bandnaam Icicle Works vind ik nog steeds fantastisch en heeft altijd op mijn fantasie gewerkt. Zanger gitarist Ian McNabb is een getalenteerd songwriter en gitarist, maar de rest van de band mag er ook zijn en dan met name de drummer weet de vaart er goed in te krijgen. Luister maar naar het nummer Understanding Jane, ook nu nog steeds een top nummer. Probleem met dit album is wel een beetje een gebrek aan cohesie, iets waar ze ook last van hadden op andere albums. Ik heb er nooit de vinger op kunnen leggen wat de reden was dat ik het na het draaien van 1 album weer voor gezien hou. Het is net alsof de nummers qua tijdslijn niet bij elkaar passen waardoor de albums wat onsamenhangend worden. Desalnietemin is dit een toffe band uit de jaren 80 welke het nog gewoon verdiend om gehoord te worden. Ik draai dit album vanavond weer even met veel plezier.

Ik heb eerst een verzoek om de tracklist aan te passen, want daar klopte niet veel van als ik mijn vinyl exemplaar uit 1987 er bij pak.
Zelf heb ik dus niet de extra nummers die op de cd er wel bij gezet zijn.
Dus moet ik het doen met de oorspronkelijke versie.
Het debuur van the Icicle Works vond ik in de jaren 80 best speciaal door de toch lichte psychedelische inslag, gebruik van wat specifieke instrumenten. Al met al werkte dat verrassend en ik denk dat producer Hugh Jones daar een belangrijke rol in heeft gespeeld.
Dit derde album is veel minder verrassend het zijn op zich goede songs, maar geen nummers die je echt pakken. tenminste zo ervaar ik het. Er wordt verder prima gemusiceerd , goede stevige muziek, de zang is prima, maar toch....
Het blijft te veel aan de oppervlakte, een enkele moment zit je even op het puntje van de stoel, maar dat duurt nooit lang. Het is jammer dat ze niet meer de psychedelische kant op zijn gegaan, Truck Driver's Lament vind ik wat dat betreft wel wat veelzijdiger qua productie.
Deze is ook verzorgd door Ian Brudie die nog in de punk/new wave band 'Big in Japan', misschien heeft hij zijn (stevige) stempel toch wel gedrukt op dit album. Maar dan heb ik toch liever de aanpak van Hugh Jones van het debuut. 'Walking with a mountain' lijkt daar trouwens wat meer op, maar is niet zo'n sterk nummer.
Ik geef er een kleine drie sterren voor, want het is zeker geen onvoldoende waard.