Als ik het goed begrepen heb is deze plaat bij elkaar geschreven door de verschillende leden van Tokyo Jihen (ieder een paar tracks), op Ringo zelf na, die enkel de teksten verzorgde. Dat doet al vermoeden dat de plaat op zijn best divers kan zijn, op zijn slechtst wisselvallig. Hoewel Goraku nergens echt héél slecht wordt, is 'ie soms wel degelijk matig: Fushukuu is een werkelijk tenenkrommend stukje mainstream-zeik-rock dat enkel gered wordt door Ringo's fantastische vocalen; Boutomin een glad stukje niks. Gelukkig wordt de aanwezigheid van zulke missertjes goed gemaakt door de tracks die wél uitblinken, zoals het fantastische Kingyo no Haka. Het resultaat is dan uiteindelijk een plaat die nergens briljant weet te worden, maar over het geheel wel vermakelijk is - een beetje zoals alle Tokyo Jihen-platen, hoewel hier wel de diepste dalen te vinden zijn (maar niet meteen de hoogste pieken). Resultaat dan toch een wat magere 3*. Gauw maar weer aan de soloplaten, Ringo, dat democratiegedoe in een band werkt niet.
