The Helio Sequence - Young Effectuals (2001)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Rock
Label: Cavity Search
-
Reh.vuh.lee (2:19)
-
Give Give Give (4:41)
-
(Square) Bubbles (5:57)
-
Knots (6:47)
-
The Echo-Blomp (4:44)
-
Nothing's OK: Everything's Fine (4:54)
-
Cut the Camera (5:59)
-
Fall and Winter / Necktie Noose (6:04)
-
Kablerium vs. Obliviousity (5:37)
-
Take, Take, Take (7:01)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 7 augustus, 18:33 uur
Net als het debuut hiervoor staat deze niet op streaming sites, maar is ook deze wel te vinden op YouTube. Opnieuw met Psychedelische Space Rock, veel electronica, galm en iets minder gebruik van hun kenmerkende (mond)harmonica-geluid. De albums hierna waren veel meer Indie Rock.
Het album is wat verfijnder, iets minder galm, kortere nummers, en minder electronica die de bocht uitvliegt. Luistert lekker weg maar ook hier ontbreken sterke hooks. Het debuut en deze zijn vooral bedoeld om te luisteren met het volume flink opgedraaid om je onder te doen dompelen in de bombast.
Ook op dit album zoals op het debuut is duidelijk te herkennen dat de zangstijl van Brandon Summers geïnspireerd is door John Lennon, iets wat schreeuwerig zoals op sommige van diens solo albums maar vooral zoals op de eerste 5-6 albums van The Beatles. Die manier van zingen is wel een aanslag op de stembanden als dat niet je natuurlijke manier van zingen is en het is dan ook niet vreemd dat zanger Brandon Summers daar last van kreeg. Volgens mij ook de belangrijkste reden waarom op hun 2 meest recente albums er een meer ingetogen koerswijziging kwam. De laatste is alweer meer dan 10 jaar geleden uitgebracht.
De twee albums die hierna kwamen: "Love and Distance" (2004) en vooral "Keep Yours Eyes Ahead" (2008) zijn de paradepaardjes waarop als samenkomt. Vooral veel sterkere teksten en hooks die blijven hangen, iets minder manische electronica en veel meer (mond)harmonica.
Het album is wat verfijnder, iets minder galm, kortere nummers, en minder electronica die de bocht uitvliegt. Luistert lekker weg maar ook hier ontbreken sterke hooks. Het debuut en deze zijn vooral bedoeld om te luisteren met het volume flink opgedraaid om je onder te doen dompelen in de bombast.
Ook op dit album zoals op het debuut is duidelijk te herkennen dat de zangstijl van Brandon Summers geïnspireerd is door John Lennon, iets wat schreeuwerig zoals op sommige van diens solo albums maar vooral zoals op de eerste 5-6 albums van The Beatles. Die manier van zingen is wel een aanslag op de stembanden als dat niet je natuurlijke manier van zingen is en het is dan ook niet vreemd dat zanger Brandon Summers daar last van kreeg. Volgens mij ook de belangrijkste reden waarom op hun 2 meest recente albums er een meer ingetogen koerswijziging kwam. De laatste is alweer meer dan 10 jaar geleden uitgebracht.
De twee albums die hierna kwamen: "Love and Distance" (2004) en vooral "Keep Yours Eyes Ahead" (2008) zijn de paradepaardjes waarop als samenkomt. Vooral veel sterkere teksten en hooks die blijven hangen, iets minder manische electronica en veel meer (mond)harmonica.
* denotes required fields.
* denotes required fields.