Scott McKeon - Can't Take No More (2007)

Scott McKeon speelt onvervalste bluesrock. Eigenlijk kan ik het niet simpeler verwoorden. McKeon zet de traditie van de bluesrock voort zonder dat het een herhalingsoefening wordt. Het meest opvallende vind ik nog het geluid van zijn gitaar. De toon klinkt alsof er een constante fuzz op zit. Hierdoor krijgt "Can't Take No More" een gruizig en rauw randje. Dit werkt bijzonder goed, en dan met name in de spaarzame rustpunten als "Honey Baby" en met name in "Last Thing I Do". Ik kan niet anders zeggen dat ik best onder de indruk ben van deze plaat, en dat verbaast me omdat ik dit album een keer heb gekocht in een platenzaakje in Groningen en toen eigenlijk heb weggelegd. Achteraf begrijp ik niet waarom, want "Can't Take No More" is een opwindende gitaarbelevenis van begin tot eind. Daarom heb ik voor mezelf deze plaat in ere hersteld en heeft hij een prominente plek gekregen in mijn platenkast.

Ik heb hem twee keer zien spelen op het jaarlijkse bluesrockfestival in Tegelen. De allereerste keer op 18-jarige leeftijd met zijn band Divided By Three en daarna solo. Toen heb ik hem ook geinterviewd voor http://www.redroosterradio.nl. Aardige gast, prima zanger en uitstekende gitarist. Het laatste nummer is trouwens een eerbetoon aan zijn zelfgebouwde Fuzz pedaal.