Claw Boys Claw - Pajama Day (2008)

Te luisteren in de luisterpaal!

Klinkt erg goed; heeft alleen qua zang veel weg van Bryan Ferry. Peter te Bos heeft nog steeds een schitterende stem; ik ben aangenaam verrast.

ik zit al zo lang te wachten op iets van eigen bodem dat met de grote jongens mee mag doen, dat ik het bijna niet kan geloven. hierbij verbleken al die neerlandse subtoppers en underdogs, een status die nagenoeg niet wordt overstegen hiero.
dit zou ik veleer vergelijken met Nick Cave, Jon Spencer (, af en toe zelfs een vleugje Tom Waits) kwa stijl én kwa klasse! precies de juiste verhouding pop:rock:blues... traditioneel én progressief.
nu wil ik niet meteen te hoog van de toren blazen, ik heb t album nog maar 2x geluisterd, maar op dit moment schreeuw ik het nog lekker uit van enthousiasme! de verlossers zijn gearriveerd!! the kings have returned!! en ze zijn beter dan ooit!

Peter en zijn Rockets kunnen het nog steeds!
Ben ook aangenaam verrast!

ik heb mijn enthousiasme inderdaad moeten temperen... helaas begint deze plaat me op bepaalde momenten toch te vervelen na wat vaker luisteren. 13 nummers, waarvan 8 goed... dat is zonde. de stem en de gitaarsound liggen me persoonlijk echter zo goed dat ik nog wel op 4* blijf. 'i am sea' doet het ngo steeds uitstekend en 'julie's name' is een persoonlijke favoriet.. er valt genoeg goeds te zeggen. 'wonderful' vind ik een goede poging het eens anders te doen, ook daar respect voor!

Berichten verplaatst naar Claw Boys Claw

De stem van Peter te Bos doet me af en toe denken aan een combinatie van Jim Morisson, Chris Isaak, Elvis, en al eerder genoemd Nick Cave.
Wat een geweldig warme stem met een groovy geluid heeft deze cd.
Mischien word het tijd dat ik mij ook eens in het oudere werk van Claw Boys Claw ga verdiepen.
Een band die mij op het nummer ´Rosie´ na in de 2e helft van de jaren ´80 eigenlijk aan mij voorbij is gegaan.
Jammer eigenlijk.
Kortom ´Payama day´ vind ik een heerlijke cd.

Een geslaagde comeback.
Mooi album, en ook live lijkt het net alsof ze niet weg zijn geweest.
Achter af gezien toch een van de betere albums uit 2008.
Nu maar hopen dat er nog een vervolg op komt.
De ruigere kantjes van vorige albums zijn er wel grotendeels van af, maar dat mag de pret niet drukken.

Een zeer geslaagde comeback, omdat dit mijn inziens het beste album is sinds Angelbite van CBC. Een aantal van deze liederen had zo op Dig, Lazerus Dig!!! van Nick Cave kunnen staan. En dat is zeker een compliment. Voorlopig 3,5, met een kans op stijging naar 4 sterren.

ik mag het nummer iam sea van hun remixen
ik moest samen met een groep vrienden hun live shows gaan filmen van hun afgelopen tour.
en toen kwam van het een het ander(niet door denken).
van die film beelding komt er een docu over hun en daar zit mijn remix ook bij
ben er zoo trots op dat ik ut er bij moet zetten, tof album soweso

Gefeliciteerd man! Ben jaloers

Zondagmorgen.

Gisteren nog een geweldig feest gehad, maar een dag later tot de conclusie komen dat je ondertussen toch wel een jaartje of wat ouder bent geworden.
De laatste jaren andere doelen in het leven gehad, maar uiteindelijk toch maar weer eens op stap gegaan.
Met een flinke kater en totaal uitgeput besluit je dat het vandaag een pyjama dag zal worden.
Het is voor herhaling vatbaar, maar de volgende keer doe ik het rustiger aan.
Je kijkt nog eens in de spiegel, en probeert de verwilderde grijze haren in model te krijgen.
De wallen onder de ogen tekenen het leven van een ouder wordende man.
De eeuwige puber is helaas volwassen geworden.

Na een te lange pauze van 10 jaar komt Claw Boys Claw eindelijk met een nieuw album.
Peter te Bos die ondertussen aardig richting de zestig loopt is zelfs beter gaan zingen.
Levert een aardig loom album af samen met oud gediende gitarist John Cameron.
De scherpe randjes zijn grotendeels verdwenen, maar hier wordt wel bewezen dat Claw Boys Claw nog steeds tot de top hoort van de gitaarbandjes uit de Benelux.
Seven Fools heeft zelfs duidelijke raakvlakken met dEUS.
Buiten Seven Fools wakkert alleen Lava de vlammen van vroeger weer aan, om vervolgens weer over te gaan in een gezellig kampvuurtje.


De stem van Peter te Bos die voorheen meer raakvlakken had met Nick Cave, neigt nu meer naar Bryan Ferry en Stuart A. Staples van Tindersticks.
Met Pyjama Day speelden ze zich weer terecht in the picture en waren ze veel te zien in ons kleine landje.
Dit album was het resultaat uit een ruime keuze van zo'n 70 geschreven nummers.
Vanaf 2002 is er dus aan gewerkt.
Om dan met een cover af te sluiten, had niet gehoeven.
Feit is dat Dream a Little Dream of Me prima op het album past.

Hopelijk zijn er genoeg songs en probeerseltjes op de plank blijven liggen om ons te verrassen met een volgend album.
Misschien is Claw boys Claw dan toe aan een sfeervolle theatertoer.
Daar zouden deze nummers ook prima tot zijn recht komen.

Voor mij een van de mindere CBC platen. Het raakt me niet.
Opvolger Hammer daarentegen kan ik erg waarderen .