Willy DeVille - Pistola (2008)

Hij is wat rustiger geworden in de loop der jaren. Moet 'm nog wat vaker horen, dan zal mijn stem ook wat hoger worden.

deze is dus al uit, datum klopt niet. Wordt er niet echt blij van, hij valt me tegen, helaas

Ai, dat belooft... ik heb hem helaas nog niet gezien of gehoord, dus kan voorlopig niet oordelen!

Net twee keer gedraaid. begint heel goed maar lijkt na het derde nummer in te zakken. Ik ben niet gelijk verkocht, maar dat was ik met Crow Jane Alley ook niet. Toch lijkt deze van veel minder kaliber. Ik zal het nog eens laten bezinken

pistola wordt ook na vaker draaien niet veel beter.
Soso real, is een aardige openingsnummer, maar wel een van de soort waarvan we er al heel veel hebben van Willy
Been there done that : eigenlijk idem. Doet denken aan zijn topalbum Big easy fantasy, maar dan wat minder
When I get home vind ik persoonlijk het beste van de cd. Mooi!
En dan een saai country-achtig dweilnummer: Louise...neeee
The band played on: matig, kan me niet zo boeien
You got the world in your hands: gaat wel, maar het begint zo langzamerhand erop te lijken dat Willy niet goed welke kant het op moest met dit album
I remember the first time: een van de betere songs. mooie melodie, dat zeker
Stars that speak: zegt me helemaal niks. Een dweilmelodietje met de stem van Willy die op slaapverwekkende toon een verhaaltje vertelt.
I'm gonna do something the devil never did: zo hoor ik hem liever: een talking bues voor 's nachts aan de bar
The mountains of manhattan; weer met die diepe fluisterstem waar ik zo'n slaap van krijg

Als Wiily Devilleliefhebber moet ik constateren dat dit album te wisselvallig is en er te weinig richting zit in wat Willy tegenwoordig maakt. Misschien moet hij gewoon weer een gaan rock and rollen.

Ik ben er met deze cd ook een beetje teleurgesteld, niet te vergelijken met zijn oudere werk. Misschien vakker beluisteren. Wie weet, misschien wordt het nog wat.

Nou harald, ik heb echt mijn best gedaan met dit album. Maar het kan terug naar de bieb. Blij dat ik hem niet gekocht heb. Ik ga Crow jane Alley nog maar eens op zetten

Ik heb deze plaat gehoord maar er blijft niets van hangen, het zijn allemaal nummers die in andere variaties al bestaan, een herhalingsoefening van Willy !

Mijn probleem met al Willy's solo platen, met uitzondering van Victory Mixture, is dat ik ze best goed vind maar dat ze later eigenlijk nooit meer uit de kast komen.

Ook Pistola is gewoon weer een rete degelijk album, wat ik nu het nieuw is best veel zal draaien, maar als het eenmaal uit de "nieuw" bak verdwenen is zal ik 'm niet echt gaan missen ........

Een redelijke Willy DeVille fan van made af aan. Vele concerten bezocht en alle muziek (ook van Mink) in bezit. Ik vind het ondanks alles een Willy DeVille album en draai hem nagenoeg grijs. Ik zie de man op zijn 59 jar gewoon zitten en spelen. Het is een sfeer waarin je moet verkeren en dat is niet altijd. Persoonlijke uitschieters, Stars that speak, The mountains of Manhattan en Louise. Persoonlijk vind ik het steeds weer een verrassing waar hij mee gaan komen op een nieuw album. Gewoon goed!!!

Nou je bent eerder een zeer groot Willy Deville fan zou ik zeggen als ik jouw top 10 zie. Niet dat ik je ongelijk geef. Willy was een van de grote muzikanten die de VS afgelopen 40 jaar heeft voortgebracht. Hij zou zeker in de Hall of Fame niet misstaan.

Maar je topnotering voor een live-album (in Berlin) en zijn laatste, Pistola, ontgaat mij. Crow Jane Alley kan ik wel in komen.
De beste albums zijn toch die uit de jaren '80 met zijn band Mink Deville, Coup de Grace en Le Chat Bleu en van zijn solo-albums Victory Mixture en Crow Jane Alley.

Ik ben geen Deville kenner, maar dit is een heel sfeervol plaatje. Het lijkt alsof de jams met allerlei muziekstijlen zo op de plaat zijn geslingerd. Bluegrass, country, new orleans jazz, texmex en meer zuiderlijke klanken gestoffeerd met de warme kenmerkende stem van de meester himself. Het is meer een verzameling sfeerliedjes die niet hoeven te blijven hangen, voor als je er een keertje zin in hebt, zonder dat je er voor hoeft te gaan zitten.
Zijn zwanenzang, helaas.

Pistola drijft teveel op ideetjes en wispelturigheid. De songs deugen wel , maar het wil maar geen geheel worden.Hierdoor is het beluisteren een wat vermoeiende ervaring. Toch ben ik wel blij hem in de collectie te hebben. Uitschieter is When I Get Home en ook de afsluiter is prachtig. De rest meandert er tussendoor.3 en halve ster

het laatste reguliere studio album "Pistola" was onder meer een hommage aan zijn geliefde New Orleans. 9 eigen liedjes van Willy DeVille plus een fraaie country versie van de veel gecoverde Paul Siebel ballad "Louise" met een mooie pedal steel van Chris Lawrence.

samen met de sterke rock 'n roll opener "So So Real" en de ballad "When I Get Home" die nog iets van de magie van zijn hoogtijdagen in zich hebben, zijn dit de hoogtepunten. Willy DeVille heeft een stuk betere ballads geschreven dan zijn 2e ballad op dit album "I Remember the First Time".

de New Orleans r&b/funk van "Been There Done That", "You Got the World in Your Hands" en het bluesy met een gospel sausje overgoten "I'm Gonna Do Something etc" pakken niet echt goed uit. het New Orleans gezelschap The Meters deed dat een stuk beter.

ook de "spoken words" van "Stars That Speak" ondanks een fraaie slide gitaar partij van Willy DeVille zelf en de onheilspellende blokfluit klanken van de afsluiter "The Mountains of Manhatten" met wederom "spoken words" beklijven niet. overigens heb ik de hierboven genoemde bluegrass of Tex Mex klanken niet op dit album kunnen ontdekken.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich Davey Faragher (bass) die o.a. samenwerkte met John Hiatt en Richard Thompson en Pete Thomas (drums) bekend van zijn werk met Elvis Costello.

een teleurstellend album kwalitatief niet vergelijkbaar met zijn albums uit de 80's en 90's, zoals hierboven al eerder gememoreerd door bertus99.

Album werd geproduceerd door John Philip Shenale & Willy DeVille
Recorded at the Nut Ranch, Studio City, California