Wakeman with Wakeman - Wakeman with Wakeman (1992)

Zo vader zo zoon. Dit moet Rick Wakeman zeker gedacht hebben, toen hij besloot om zijn muzikale vernuftigheden aan zijn kids door te geven, en wel aan zoon Adam en Oliver. Maar misschien is het zowel Adam als Oliver zelf wel geweest die dachten: wat onze vader kan, kunnen wij ook, en misschien zelfs beter.
In ieder geval is het zo geweest dat dit album af was, toen er spontaan besloten werd, dat Adam mee mocht op de daaropvolgende tour, dus werd er op het allerlaatste moment besloten, dat Adam mee mocht doen op dit album. ZIjn bijdrage bestaat uit enige inbreng in de diverse nummers op dit album, plus een compositorische bijdrage in de vorm van "Megalomania" en "Past and Present".
Mede door de inbreng van Adam, is dit eerste samenwerkingsverband, omgedoopt tot Wakeman with Wakeman, een weliswaar wat richtingloos, maar toch zeker een spontaan en divers progressief keyboard-album, waarop Rick sowiezo laat horen, wat voor een genie hij eigenlijk wel niet is op de keyboards. Het resulteert in een hoop gesoleer binnen het scala van 11 nummers (waaronder een behoorlijk gewaagde, instrumentale cover van "Paint It Black" van The Rolling Stones). Nummers zoals "Lure of the Wild" en "Caesarea" laten onverbiddelijk de kwaliteiten van Rick horen. Maar ook Adam doet een flinke duit in het zakje, middels misschien wel de beste track van dit album: "Megalomania". Een uiterst lieflijk piano-intro dient als contrast voor een heel stoer en vlot aangezet hoofdthema, die in de vorm van een stevig up-tempo ritme uit de startblokken schiet. Daaropvolgend vliegen er allerlei piano- en keyboardsolo's om de oren, zonder hierbij uit balans te geraken.
Verder is "The Beach Comber" interessant te noemen, vanwege een ijzersterk, op vooral piano gespeeld, uitgevoerd middenstuk.
Het op 2 piano's gespeelde "Jiggajig" is zonder meer briljant.
Helaas staat er één nummer op, die echt uit de toon valt. Ondanks dat "The Suicide Shuffle" vanwege het wat hilarische melodietje, grappig bedoeld is, vind ik het eerder irritant dan dat ik het goed vind.

Wakeman with Wakeman is een fijn album, waarop Rick Wakeman goed voor de dag komt. Vooral de spontaniteit die van het album afdruipt, is goed te noemen. Tevens zijn de piano-georiënteerde nummers zó goed, dat ze het niveau van dit album behoorlijk omhoog trekken, ondanks dat er ook wat vullertjes op staan.
Mede hierdoor verdient dit album algeheel gezien zeker 4 punten, en is voor liefhebbers van dit genre zeker de moeite waard.
Overigens: wie dit soort muziek goed vind, moet zeker ook eens het solowerk van Erik Norlander eens uitchecken. Vooral zijn debuut-album Threshold, ligt in bepaalde lijnen in het verlengde van de stijl die Rick hanteert op dit album.