Rick Wakeman - The Seven Wonders of the World (1995)

Wel eens van liftmuziek gehoord? Ongetwijfeld!! Een hoop mensen zullen dit album daar namelijk onder categoriseren. Waarschijnlijk hebben ze nog gelijk ook! Toch is het nogal gemakkelijk om muziek als dit al gauw te bestempelen als liftmuziek. Tenminste, als je niet de moeite neemt om de muziek goed tot je in te laten werken.
Nu moet ik wel bekennen, dat ik daar toch nogal wat moeite mee had, zelfs tijdens meerdere luisterbeurten. The Seven Wonders of the World is namelijk een nogal New Age-achtig album (waar ik over het algemeen niet eens wat op tegen heb), waarop Rick Wakeman middelmatig keyboard-materiaal voorschoteld die vooral herkenbaar wordt, zodra Rick zijn kenmerkende solo's op me afvuurt. Voor de rest kabbelt het nogal door op een manier, zoals dat het gehele album eigenlijk gaat.
Op z'n tijd klinkt het best wel eens opzwepend en goed, maar dat zijn slechts luttele momenten. Voorbeelden zijn het mooie, opbouwende "The Pharos of Alexandria", het exotisch klinkende "The Hanging Gardens of Babylon" en goede solo's op "The Mausoleum at Halicarnassus". Ook de gesproken stukjes door acteur Garfield Morgan die wat vertelt over het desbetreffende wereldwonder siert het album redelijk op.
Muzikaal gezien is dit album enigzins te vergelijken met bijvoorbeeld 2000 AD Into the Future, maar waar dát album van begin tot eind energierijk, dynamisch en afwisselend klinkt en een behoorlijk levendige stempel op de muziek drukt, is dit album veel slomer, futlozer en minder geïnspireerd van aard. Tevens vind ik de muziek ook niet echt slaan op de aard van het algehele thema van het album. Ik bedoel: de muziek op bijvoorbeeld "The Pyramids of Egypt" ademt geen enkel moment de sfeervolle ambiance uit, die het zou moeten doen. Het is gewoon lauw, ietwat saai doorkabbelend keyboard-geriedel. Terwijl ik weet, dat Rick véél beter kan. Zelfs met muziek zoals dit.
Wat overblijft is muziek wat voor op de achtergrond, tijdens bijvoorbeeld huishoudelijke werkzaamheden, nauwelijks storend is. Maar nergens is het ook maar enigzins de moeite waard, om hier eens lekker goed voor te gaan zitten. Het wordt dan al snel een slaapverwekkende zit.
Een magere 3 punten waard...