Hoelderlin - Rare Birds (1977)

Zit dit album nu voor het eerst te luisteren (ja, ook deze zelfverklaarde progliefhebber kent niet alles) en ik zit me nu toch echt af te vragen waarom ik dit eerder heb leren kennen. Schitterende sfeervolle gedragen symfonische rock met veel ruimte voor altviool (toch een instrument dat je niet vaak hoort) en zweverig toetsenwerk. Zang is niet echt schokkend maar is ook niet echt storend te noemen. Juist het feit dat niet zo opmerkelijk is draagt juist wel bij aan de algehele sfeer.

Hoelderlin is een geweldige progband, met een grote rol voor altviolist Chris Noppeney

Omdat ik heel veel van dit soort prog houd en ook graag alles lust wat op Spiegelei is uitgebracht, heb ik deze op lp kunnen scoren.

Er zijn drie Hoelderlin-platen die ik erg hoog heb zitten; Hoelderin, Rare Birds en Clowns and Clouds.
Het leuke aan Hoelderlin is de eclectische benadering, met elementen uit de rock, psych, folk en wat jazzrock. Ook helpt het dat de zang wordt afgewisseld, wat ook de plaat wat afwisseling biedt. Al gaat mijn voorkeur wel uit naar de stem van Chris Noppeney.

De muziek is zo heerlijk ritmisch en speels en heel moeilijk met een andere band te vergelijken, al moet ik wel een beetje denken aan Caravan, Supersister en misschien wat Kraan.

Geweldige hoes ook trouwens.