Bruno Pronsato - Why Can't We Be Like Us (2008)

Leuke muziek, doet me nog het meeste denken aan Villalobos met wat apparte invloeden. Mooie opbouw, er komt steeds weer en laagje bij, met wat piano af en toe erdoorheen (dat is overigens niet altijd even geslaagd). Het eerste nummer heeft meteen een stevige groove, met leuke geluidjes eroverheen. Intrigerende muziek, maar bij sommige nummers heb je het na een tijdje wel gezien. 3,5*

Leuk weetje is dat deze "Bruno Pronsato" aka "Steven Ford" jaren in een rockband heeft gespeeld als drummer.
Maar 5 jaar geleden heeft hij zich gestort om muziek te genereren
via synthezisers en computers.
Voor dit album is hij dan ook 2 jaar bezig geweest om te produceren.
Het album is niet bedoeld als verzameling van dansplaten ,
maar als1 geheel met een "verhaal dat hij wilt vertellen"
Heeft schijnt wel meerdere luisterbeurten nodig om de waarde van dit album echt te ontdekken.

Daarmee dat ik me er nu ook eens ga op neerstorten

Een creatieve en goed geproduceerde minimalplaat, dit "Why Can't We Be Like Us". Sterke Villalobosinvloeden (met name ook in de vocale spaanstalige samples) maar niet hinderlijk, genoeg inventiviteit om ook echt wat anders te zijn dan het zoveelste klikjesfestijn. Komt af en toe met onverwachte melodielijnen als je denkt dat het nummer al naar een einde toekruipt, is daarmee minder hypnotiserend dan een Ricardo of Luciano maar een stuk verrassender.

Dat verhaal dat hij vroeger een rockartiest was vind ik dan weer een beetje irritant, en doet me toch een beetje twijfelen aan de intenties van onze Bruno, is hij niet toch gewoon een goede copycat? Zo van, 'ik zal jullie een laten zien dat ik als gitarenman ook goede minimal kan maken!'. En dat hij met zijn album een 'verhaal wil vertellen' is natuurlijk ook zo clichématig als wat, het enige wat daar op het album zelf van te merken is zijn de nummers What We Wish en What They Wish die uit dezelfde geluiden&samples bestaan.

Kortom: goede muziek, hinderlijke en overbodige informatie eromheen.

prima plaatje. zeer veel variatie en opbouw in de tracks, eigenlijk slaat de term minimal natuurlijk weer nergens op voor zon volle afwisselende plaat. maarja alles heet minimal tegenwoordig, en ik doe er zelf voor het gemak ook maar aan mee...

Helemaal mee eens, erg vet plaatje. Zoals boomkat zegt, een nummer eindigt zelden waar deze begonnen is. Tot nu toe is dit het beste dat ik in 2008 gehoord heb.

Je moet er even inkomen, maar dan heeft dit album ook wel veel meer in petto dan je op het eerste gezicht zou denken. Na de RA podcast te hebben geluisterd van deze man (tip!) had ik weer zin in dit album. Prachtige subtiele muziek, doet t nog beter met de koptelefoon op.