Yoav - Charmed & Strange (2008)
mijn stem
15 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Verve
-
Adore Adore (5:36)
-
Club Thing (4:24)
-
Live (4:10)
-
One by One (3:47)
-
There Is Nobody (3:56)
-
Wake Up (3:21)
-
Beautiful Lie (5:10)
-
Angel and the Animal (5:06)
-
Sometimes... (4:49)
-
Yeah, the End (3:27)
-
Where Is My Mind (3:25)
0
geplaatst: 8 februari 2008, 17:00 uur
Van de site van Paradiso:
'Yoav is niet te labelen en dat hoeft ook niet. De vergelijkingen die zijn getrokken zijn: ''Beck meets Buckley meets Björk'' maar ook Damien Rice produced by the Neptunes'' en "acoustic Nine Inch Nails". Zelf noemt Yoav zijn muziek alternatieve pop, geïnspireerd door het leven en de muziek die belangrijk voor hem was en is..'
www.yoavmusic.com[/url]
Hoe kan je niet nieuwsgierig zijn na zulke vergelijkingen?
'Yoav is niet te labelen en dat hoeft ook niet. De vergelijkingen die zijn getrokken zijn: ''Beck meets Buckley meets Björk'' maar ook Damien Rice produced by the Neptunes'' en "acoustic Nine Inch Nails". Zelf noemt Yoav zijn muziek alternatieve pop, geïnspireerd door het leven en de muziek die belangrijk voor hem was en is..'
www.yoavmusic.com[/url]
Hoe kan je niet nieuwsgierig zijn na zulke vergelijkingen?
0
geplaatst: 11 maart 2008, 18:55 uur
Deze vergelijking ken ik niet. Ik las dat hij optrad in het voorprogramma van Tori Amos en dat zijn gitaarspel opvallend was zoals de piano opvallend bij Tori en dat hij dit in een bijzondere context wist te plaatsen.
Dan is mijn nieuwgierigheid gewekt en is het afwachten of die naar tevredenheid ingelost kan worden.
Ik moet zeggen dat dit redelijk het geval is. Elk geluid dat op dit album te horen is schijnt in de meeste gevallen voornamelijk dat van Yoav en zijn gitaarspel te zijn (hier en daar enkele toevoegingen daargelaten) en dat geeft een aparte benadering van de composities die op zich niet eens zo heel erg spannend zijn. Zijn benadering is apart, zijn gitaarspel bijzonder en daardoor is Yoav een interessante verschijning aan het po-rock front van dit moment en weten zijn nummers op te vallen. Nu ik de vergelijking lees die OOr blijkbaar geeft kan ik me daar best wat bij voorstellen.
Het doet me een beetje denken aan het moment toen ik Keziah Jones zag optreden als voorprogramma van Lenny Kravitz en ik zijn cd kocht die ook wel een apart geluid liet horen.
Zeer intrigerend mag ik wel zeggen...
Dan is mijn nieuwgierigheid gewekt en is het afwachten of die naar tevredenheid ingelost kan worden.
Ik moet zeggen dat dit redelijk het geval is. Elk geluid dat op dit album te horen is schijnt in de meeste gevallen voornamelijk dat van Yoav en zijn gitaarspel te zijn (hier en daar enkele toevoegingen daargelaten) en dat geeft een aparte benadering van de composities die op zich niet eens zo heel erg spannend zijn. Zijn benadering is apart, zijn gitaarspel bijzonder en daardoor is Yoav een interessante verschijning aan het po-rock front van dit moment en weten zijn nummers op te vallen. Nu ik de vergelijking lees die OOr blijkbaar geeft kan ik me daar best wat bij voorstellen.
Het doet me een beetje denken aan het moment toen ik Keziah Jones zag optreden als voorprogramma van Lenny Kravitz en ik zijn cd kocht die ook wel een apart geluid liet horen.
Zeer intrigerend mag ik wel zeggen...
0
geplaatst: 15 maart 2008, 09:52 uur
review van soundslike.be:
Persoonlijk ben ik het behoorlijk eens met deze review en met wat Eric hierboven zegt. Ik vind dit echt een fantastisch album. Het is een genre dat we deze dagen al ontelbare keren hebben gehoord maar het wordt op een aparte manier gebracht waardoor het toch een beetje vernieuwend en idd intrigerend is. Voor mij springt de single 'Club thing' erbovenuit, maar dat wil niet zeggen dat de rest van middelmatige kwaliteit is, integendeel!!!
Voor het cultuurpessimisme en de algehele klagerigheid zich van mij meester maken, zal ik blijven vechten tegen de doemgedachte dat alles al eens geschreven, gezongen of gedaan is geweest. Gelukkig zijn er ook artiesten die mij sterken in die strijd en de late twintiger met Israëlische en Zuid-Afrikaanse roots, Yoav is er zo één. Hij weigert zichzelf een singer/songwriter te noemen en al schrijft en brengt hij zijn nummer zelf, hij beantwoordt inderdaad niet aan het cliché. Yoav is een songconstructeur, iemand die vertrekt van een ritme, experimenteert met zijn gitaar en zijn stem tot eenzame hoogten en diepte laagten voert. Wars van alle muziekideologie heeft hij groepen als Radiohead en The Police en artiesten als Buckley, Beck en Björk in zich opgenomen en ergens in zijn binnenste hebben ze gegist en gerijpt tot ze uit zijn lijf kwamen als iets nieuws. Yoav is funk en hiphop, melodie en ritme, angst en durf, kracht en verlegenheid. De man ziet ook geen enkele reden om zijn nummers te verkorten tot radioklare brokjes: als een riff of een klank de tijd moet krijgen om je in te palmen, dan geeft hij ze de tijd. "Beautiful Lie" is zo'n misleidend stukje muziek dat een melodie gebruikt om een klankdecor te vormen en een riff te ondersteunen. "Adore Adore" is dan weer een bezwerende reis vol ingehouden passie. "Club Thing" stoeit met rhymes en ritmes en is de verbazendste stunt die ik ooit iemand heb weten uithalen met enkel een gitaar. Op "One By One" klinkt hij even als een singer/songwriter pur sang, op "There Is Nobody" is hij de evenknie van Jack White en "Yeah, The End" is heel duidelijk Beck. Kortom: Yoav is Yoav, een van de weinige keren dat we dat van een nieuwe artiest kunnen zeggen.
Persoonlijk ben ik het behoorlijk eens met deze review en met wat Eric hierboven zegt. Ik vind dit echt een fantastisch album. Het is een genre dat we deze dagen al ontelbare keren hebben gehoord maar het wordt op een aparte manier gebracht waardoor het toch een beetje vernieuwend en idd intrigerend is. Voor mij springt de single 'Club thing' erbovenuit, maar dat wil niet zeggen dat de rest van middelmatige kwaliteit is, integendeel!!!
0
geplaatst: 5 oktober 2010, 13:14 uur
Te lang niet gehoord. Aangeschaft ergens begin 2008 geloof ik, en destijds ondergesneeuwd onder andere releases. Na een verhuizing weer tevoorschijn gekomen en in één woord: Prachtig! Of een ander woord: intrigerend. En zo kun je wel meer bijzondere woorden loslaten op deze bijzondere muziek. Niet standaard maar ook niet vreemd, heel beluisterbaar en dat is knap.
0
geplaatst: 23 juni 2011, 18:23 uur
Intrigerent het geluid van deze Yoav. Via de" Sucker Punch" soundtrack beland bij dit album, staan werkelijk een paar beauties van nummers op, zoals bv. "Angel and the Animal". Leuke ontdekking.
0
geplaatst: 8 november 2011, 23:29 uur
patro88 schreef:
Van de site van Paradiso:
'Yoav is niet te labelen en dat hoeft ook niet. De vergelijkingen die zijn getrokken zijn: ''Beck meets Buckley meets Björk'' maar ook Damien Rice produced by the Neptunes'' en "acoustic Nine Inch Nails". Zelf noemt Yoav zijn muziek alternatieve pop, geïnspireerd door het leven en de muziek die belangrijk voor hem was en is..'
www.yoavmusic.com[/url]
Hoe kan je niet nieuwsgierig zijn na zulke vergelijkingen?
Van de site van Paradiso:
'Yoav is niet te labelen en dat hoeft ook niet. De vergelijkingen die zijn getrokken zijn: ''Beck meets Buckley meets Björk'' maar ook Damien Rice produced by the Neptunes'' en "acoustic Nine Inch Nails". Zelf noemt Yoav zijn muziek alternatieve pop, geïnspireerd door het leven en de muziek die belangrijk voor hem was en is..'
www.yoavmusic.com[/url]
Hoe kan je niet nieuwsgierig zijn na zulke vergelijkingen?
Klopt! Ik heb hem gezien, was echt super met zn Beast
* denotes required fields.
* denotes required fields.