The Tangent - Not as Good as the Book (2008)

Ik betwijfel of Andy Tillison in staat is om een slechte cd af te leveren, vermoedelijk niet. Wel vind ik de cd's van The Tangent allemaal wel wat veel op elkaar lijken, waardoor inwisselbaarheid op de loer ligt.

Een dubbelaar zoals deze is wellicht ook wat te veel van het goede, zeker om achter elkaar te draaien. Na een uurtje begint de stem van Andy mij in ieder geval behoorlijk te vervelen.

Het leuke aan The Tangent is, is het feit dat het feitelijk een draaideurband is (muzikanten er in, muzikanten er uit) met als constante factor dan wel Andy Tillison die tekent voor alle composities. Dat maakt wel dat er wel degelijk een rode draaid in de muziek blijft, maar dat de manier waar op het is ingekleed van album tot album op leuke details blijft verschillen.

Op een of andere manier is deze plaat nooit echt helemaal bij mij blijven hangen. Daar waar ik alle andere Tangent's echt heel erg goed vind, heeft deze die status nooit echt bereikt. Hij is niet minder of zo, maar op een of andere manier wil het niet helemaal klikken bij mij. Daarentegen staan er op de keper beschouwd wel een paar hele mooie stukken op waarbij met ik met name Lost In London erg gaaf vind... leuk vervolg op de eerste Lost In London van A Place In The Queue.

Leuk, dat zeker. Vermakelijk, absoluut. Maar ik ga het boek denk ik niet ook nog eens lezen...