Ietwat wisselvallige plaat naar mijn mening. Skarabée acht ik richtingloos gefröbel en ook het titelnummer vind ik ietwat saai. Beast of Kommodo is daarentegen wel erg spannend. De swingende baslijn biedt hier namelijk een mooie rode draad voor buitenissige saxofoon- en fluitklanken. Het gitaarspel heeft daarnaast iets weg van het livewerk van the Grateful Dead. Best wel tof allemaal. Blow Away Zone is vervolgens een neurotische zenuwrit, waarin gitaargesnij voor audioparanoia zorgt. Geen nummer dat me naar het puntje van mijn stoel brengt, maar desalniettemin zijn de klanken consequent intrigerend. De korte nummers zijn helaas wederom nietszeggend. Daar het aangename gedeelte de helft van de plaat beslaat, kom ik toch uit op een krappe 3.5*