op 't eerste gehoor toch minder goed dan vorig album treeful of starlin. Mischien deels te wijten aan de producer die normaliter door deze nieuwe Prince(hij speelt ook alle instrumenten zelf in)zelf uitstekend wordt gedaan.
Echter voor mij is elk nieuw Hawksley Workman-album een spannend moment. 1 van de weinige artisten(samen met Sophie Zelmani en Patrick Watson en Ray Lamontagne)van nu die mij kan bekoren. Ook al verdiep ik me erin als een gek. Het meeste wordt zo wie zo door je strot geduwd met een trechter(zoals die laatste Radiohead-plaat).
Hawksley begint zo langzaamerhand toch een imposant euvre op te bouwen waar afwisseling hoog in 't vaandel staat. En bij mij dus ook, want wie zit er nou te wachten op de zoveelste plaat van bijvoorbeeld The artic Monkeys. Wedden dat je er over 5 jaar niemand meer over hoord.
Als je m vaker hoort is dit gewoon een knaller van een plaat!!
Aanrader van de eerste orde. Ik hoop dat die mensen bij mojo een keer wakker worden en dit snel weer is naar nederland komt
ongelofelijk, Workman is echt een workalholic. Na deze plaat is er nu al weer een nieuwe cd"los Manlicious' met uitsluitend Rock 'n roll songs. Als een ware kameleon(denk aan David Bowie) brengt Hawklsey de meest uit een lopende platen uit. Dus oordeel niet te snel als je 1 plaat hebt gehoord. Was Treefull of starling alleen maar piano en banjo muziek. Is Los manlicious uitsluitend keiharde rock. Als een echt opvolger van Prince speelt hij ook nog alle(en dat zijn er veel)instrumenten zelf in. Op het podium wisselt hij dan ook net zo makkelijk van instrument als dat ik van sokken wissel.
Ik vind deze cd minder mooi dan Treeful Of Starling en het niet niet in de winkel verschenen album My Little Toothless Beauties uit 2006 Ik hou meer van de wat rustiger, minder vrolijke nummers van Workman. Ik heb ook vrij weinig met zijn eerste paar cd's.