Elvis Presley - It Happened at the World's Fair (1963)

Tja, filmmuziek hè, zucht.......

Ga nou zeggen dat je One Broken Heart for Sale slecht vind.

Dit nummer is waarschijnlijk het enige lichtpuntje van het album, maar niet eens zo heel bijzonder.
In feite is het een slap aftreksel van "Return To Sender", maar 'slecht' is een groot woord.

Ben ik het niet helemaal mee eens, zeker als je veel van Ballads houdt (wat ik overigens doe) is deze cd een aanrader. Ik vraag me trouwens af of deze cd nog wel verkrijgbaar is. Het is er namelijk één van de "Double Features" serie en werd samengevoegd met "Fun In Acapulco" Ik heb zelf de FTD van "It Happened At The World's Fair"

Als ik voor mijzelf spreek vind ik "One Broken Heart For Sale" nog niet eens tot de besten van dit album behoren. Geef mij maar de volgende songs;

They Remind Me Too Much Of You
I'm Falling In Love Tonight
A World Of Our Own

In het omvangrijk oeuvre van Elvis is dat geen memorabel album, de songs kunnen mij niet boeien of bij blijven behalve "They Remind Me Too Much of You", "A World of Our Own" en het bescheiden hitje "One Broken Heart for Sale".

Weer 20 miezerige minuten (hoewel ik bij zo'n flutplaat blij ben dat ie niet veel langer duurt) uitgekauwde songs met How Would You Like To Be als dieptepunt. Behoorlijk diep... Alleen One Broken Heart For Sale kan er mee door, maar ook daar word ik niet warm van. Op een plaat als deze echter, lijkt het een fantastisch nummer, door het grote contrast.

ik kocht dit album eind jaren 70 en vond toen how would you like to be het mooiste elvis nummer wat ik kende. nu beschouw ik het als het allerslechtste(samen met confidence).relax, they remind me.. klinken goed en de rest is makkelijk te verteren spul. omdat dit 1 van mijn eerste elvisplaten is heb ik dit album grijsgedraaid. nu niet zo meer, nee. oh ja, ik was toen zo'n 11, 12 jaar oud.

Deze is voor mij toch iéts minder klef, en dus meer genietbaar dan zijn voorganger...

Dat moet dan Girls!Girls!Girls! zijn. Ook leuk.

Dat klopt! Ik kan eigenlijk alles, ook de "mindere albums", op z'n minst vrij goed verdragen. Deze albums liggen me het minste, het verbaast me eigenlijk een beetje dat ze zo vroeg in de carrière liggen...

Ik heb eens een journalist zien beweren, dat Elvis en Bob Dylan de enigste twee artiesten zijn, waar je ook naar de mindere nummers met plezier kunt luisteren.

Daar valt toch wel wat op af te dingen, nietwaar? Niet zo lang geleden zat ik samen met mijn zoon op AMC naar de film Clambake te kijken. Die liedjes waren zo slecht dat ik last had van plaatsvervangende schaamte.

Tja, als je 99% van de hedendaagse hitparade hoort, besef je dat deze liedjes van Elvis kleine meesterwerkjes zijn.

Ik denk dat de films zelf nog iets meer gedateerd zijn: de liedjes "zien uitvoeren" draagt volgens mij extra bij tot het gevoel dat jij beschrijft...

Waar de liedjes nog "ok" zijn, zal je niet veel mensen vinden die zullen ontkennen dat de films op zich helemaal niets voorstellen.

In India waren ze in de jaren 60 al mateloos populair, maar daar zijn ze natuurlijk wel meer gewend aan lichtvoetige musicals. Ikzelf kan ze trouwens ook wel waarderen. Ik ben nu eenmaal graag in het gezelschap van Elvis.

Supersid schreef:



Daar heb je een punt. Het ergste was wel een liedjes scene met kinderen in een speeltuin. Tenenkrommend.

spinout schreef:



Ik stel het nog even uit......

Elvis heeft de tijd, haast je niet.

Behoorlijk slecht vanuit een muzikaal, artistiek oogpunt zoals vele van Elvis' soundtracks.Gelukkig kon Elvis met zijn stem en vocale kwaliteiten van een drol nog een gebakje maken.

Elvis zakt op deze soundtrack It Happened at the World's Fair uit 1963 één keer door de ondergrens met I'm Falling in Love Tonight. De rest van de liedjes zijn aardig tot heel aardig en natuurlijk gezongen door die fraaie stem van Elvis. Dat scheelt nogal kan je wel zeggen.

Heel aardig vind ik kant A van de LP: opener Beyond the Bend, het zwoele Relax, het swingende Take Me to the Fair, het mooie They Remind Me Too Much of You en het lekkere One Broken Heart for Sale. Kant B is wisselvalliger, waarbij How Would You Like to Be? op de ondergrens zit. Gelukkig eindigt het met een Happy Ending. Overall staat er toch genoeg aardigs op om It Happened at the World's Fair geen onvoldoende te geven. De film heeft dat trouwens ook niet op IMDb (6+).

Misschien heb ik als snotneus de film gezien. Wij gingen in de vakantie naar een camping in de Ardennen waar een feestzaal was die soms ook als filmzaal diende. Heel vaak stonden er films van Elvis op het programma.

Zoals reeds vaker gemeld heb ik niets met Elvis Presley. Een album als dit helpt dan niet.
Het is allemaal vreselijk glad. Cotton Candy Land is wat dat betreft een dieptepunt of is dat toch How Would You Like to Be?..? De afsluiter heet Happy Ending en dat geldt zeker voor dit album. Blij dat het afgelopen is.
93e in de 100 Greatest Albums of 1963.
2,5*

Kurt Russell trapt Elvis tegen de schenen in deze film. Als je geen Elvis fan bent, snap ik waarom je dit album niets vindt. (of toch niet?). Voor mij staat er in ieder genoeg op om van te genieten.

Deze soundtrack luistert wat mij betreft lekker weg. Het zijn gewoon stuk voor stuk leuke popsongs, niet meer of minder. Uptempo afgewisseld met ballads en de gebruikelijke novelty. Ik heb de film gezien en dan wordt het nog leuker om de plaat te beluisteren. Het viel me trouwens op dat Happy Ending in de film een fanfare/blazers arrangement heeft en op plaat heeft het een traditionele rockbezetting.
De film zelf is gericht op een familiepubliek dus neen met rock'n roll heeft dit (en de soundtrack) niets te maken. Maar entertainend is het zeker wel. Elvis, king of lounge in dit geval.