Tadd Dameron - Fontainebleau (1956)

1956 was het laatste jaar dat Tadd Dameron op vrije voet was. Daarna zou hij - na verschillende zedendelicten mbt drugs - opgesloten worden in de gevangenis wat een einde bracht aan zijn carrière als jazzmuzikant. De arrangementen van het openingsnummer doen heel romantisch aan en doen me denken aan de muziek van Mingus. Hier is echter weinig ruimte voor improvisatie. De trompet van Dorham en altsax van Shihab weten wel wat patronen te doorprikken maar echt buiten de lijntjes wordt er niet gekleurd. Niettemin een boeiende sessie voor dit jaar en doet verlangen naar meer, met name naar zijn samenwerking met Coltrane die (naar't schijnt) te dikwijls en ten onrechte op het conto van de saxofonist geschreven wordt.

Leuk om te lezen weer Supernormal. Tof dat je je zo verdiept in dit soort ondergewaardeerde giganten! Maar Dameron was geen zedendelinquent toch? Alleen drugs dacht ik?

Anyway, tragisch figuur deze man. Zoals zovelen.... Elmo Hope bijvoorbeeld. Supertalent maar altijd gedoe met drugs. Ook hij heeft nooit de waardering gehad die hij verdient.

Supernormal die plaat met Coltrane is inderdaad tof, maar naar mijn mening zijn de opnames met Trompettist Fats Navarro nóg iets crucialer. Deze plaat ken ik eigenlijk niet, ik zal 'm binnenkort eens draaien.

Bedankt voor de tip! Ik ga erachter aan. Ja, dat bedoel ik Soledad. Druggebruik is toch ook een zedendelict? Allez, toch in die tijd als ik me niet vergis. Zijn verslaving heeft hem wellicht de das omgedaan. Las ergens dat hij begin jaren '60 vrij kwam en terug op het rechte pad probeerde te geraken met zijn muziekcarrière. Helaas kreeg hij in 1964 de diagnose van kanker en stierf hij het jaar daarop op een leeftijd van 48 jaar.

Naar mijn idee is een zedendelict een seksueel misdrijf:

Gratis woordenboek | Van Dale - vandale.nl

Oei, ja. Voor mij had dat woord een algemenere betekenis. Nu snap ik je verontwaardiging.

Tsja, anders krijgen titels van klassieke Dameron-composities als 'The Chase' en 'Our Delight' ook weer gelijk zo'n nare bijsmaak.

De vergelijking met Mingus werd gemaakt, dus moest de zelfverklaarde Mingus-MusicMeterpolitie daar natuurlijk zo snel mogelijk op af.

En dat klopt: dat eerste nummer is op een "duistere" manier romantisch en deed me erg denken aan de laatste twee nummers uit Pithecanthropus Erectus. Eigenlijk doet heel dit album me qua stijl daar aan denken, toeval of niet dat ze uit hetzelfde jaar stammen - het zal aan de tijdsgeest gelegen hebben.

Misschien ben ik erg snel tevreden op vlak van jazzmuziek, of misschien komt het doordat er een Ellington-achtige (om een andere grootheid te noemen) film-noir sfeer opgewekt die een soort elegante klasse uit oude tijden voor de geest speelt. Neem nou die solo van Henry Cocker in 'Flossie Lou', of de opening van 'Bula-Beige' - daar kan je naar blijven luisteren.

Ik ben alvast erg tevreden