Status Quo - The Singles Collection 1966-73 (1998)

Wie alles maar dan ook echt alles van Status Quo verzamelt komt dan bij een dubbelaar als deze uit. De eerste schijf bevat singles die je als doorgewinterde fan wel kent maar de tweede verzameling tracks is vooral interessant. Alle overige, nooit eerder uitgebrachte rariteiten en b-kanten zijn hier op te vinden. Beste nummers hierop zijn volgens mij:
- Tune To The Music
- Wait A Minute
- Walking With My Angel
- Good Thinking (Batman)
- Time To Fly

Status Quo nog in hun beginperiode toen ze nog een psychedelische rockband waren, nadien werden ze een bluesrock- en hardrockband. Hier staan ook nog nummers van The Spectres (pré-Status Quo). "Pictures of Matchstick Men" was hun eerste hit gevolgd door "Ice in the Sun". Status Quo is een rockband met een lange staat van dienst en een live-reputatie (te vergelijken met Rolling Stones) en verdient daarom alleen al respect. Jammer dat Status Quo na hun glorieperiode in de jaren '70 gedurende de jaren '80 wegzakte tot een bedenkelijk peil, waarbij ze steeds meer een coverbandje werden.

Dat coveren zat ze meteen al in het bloed. Op deze CD krijg je van The Spectres de liedjes I (who have nothing) en (We ain't got) nothing yet te horen; en The price of love onder de naam Status Quo. Na de periode van deze CD om krijg je vervolgens Roadhouse blues, Wild side of life, Rockin' all over the world, Dear John, Mess of blues, The wanderer en uiteindelijk een drietal cover-cd's.
Dan lijkt deze CD me interessanter. Meer dan een dubbel-lp, die t/m Dog of two head ging, was me uit de beginperiode niet bekend. Een hele kluif om alles te leren kennen. Het mooiste nummer blijft echter Railroad. Dat is gewoon perfect! Down the dustpipe en Tune to the music zijn ook echt geweldig, evenals het pareltje Technicolour dreams. Kortom,er valt genoeg te genieten. De toetsenist van het gezelschap was Roy Lynes.

Voor Status Quo heb ik inderdaad heel diep respect. In mijn jonge jaren heb ik altijd veel plezier beleefd aan de muziek en optredens van deze sympathieke band uit Engeland. Ik heb "The Singles Collection 1966-73 (1998)" geleend uit de bibliotheek en ik beleef momenteel heel veel lol aan deze geweldige dubbelaar. De daadwerkelijke aanschaf van dit album is slechts een kwestie van tijd. Een must voor iedere Status Quo fan! 4.5*****

P.s.: wat is "In my Chair" toch een godsgruwelijk goed nummer .

Al een tijdje was ik op zoek naar een album met ouder werk van Quo, dat zowel de allereerste werk uit de dagen vanpre-Quo bevat als de geleidelijke groei naar boogierock. Die vond ik begin mei: The Singles Collection 1966-73 met daarop werk uitgebracht bij PYE. en opgenomen met producer John Schroeder. Daarmee heb ik niet de albumnummers van debuutelpee Picturesque Matchstickable Messages from The Status Quo (1968) en Spare Parts (1969) en tegelijkertijd heb ik veel meer dan die platen. Dit mede dankzij het informatieve boekje met beschrijvingen van elke A -en B-kant plus de nodige informatie over de outtakes.

Cd1 bevat de reguliere singles van (The) Status Quo, steeds eerst de A- en dan de B-kant. Aanvankelijk klinkt psychedelische pop, toegankelijk voor een groot publiek. De groep had mazzel dat de eerste single als The Status Quo meteen een hit was: Pictures of Matchstick Men stond in het Verenigd Koninkrijk drie weken #7, maar Black Veils of Melancholy flopt er; het is te opzichtig een kopie van Pictures.
Dan brengen ze het door popzanger Marty Wilde (de vader van Kim!) geschreven Ice in the Sun uit, het haalt in oktober '68 #8. Nadat Technicolour Dreams en Make Me Stay a Little Bit Longer (de gitaren worden iets steviger, vooral het tweede nummer is aangenaam) zijn geflopt, wordt ballade Are You Growing Tired of My Love in juni 1969 flauwtjes #46. Daarin een hoofdrol voor Roy Lynes met zijn piano en moogsynthesizer.
De zang op de singles en hun B-kanten is afwisselend voor oerleden Alan Lancaster en Francis Rossi mét de kort daarvoor toegetreden Rick Parfitt. Steviger is het van The Everly Brothers (!) gecoverde The Price of Love met bovendien een mondharmonicasolo. De single flopt, maar je voorvoelt de naderende boogierock.

Dan wordt de naam ingekort tot Status Quo. Maart 1970 verschijnt Down the Dustpipe en voor het eerst is daar de befaamde shufflerock. Maar liefst zeventien weken in de Britse hitlijst, piekend op #17. Op de B-kant staat Face without a Soul, waar nog steeds psychedelische poprock het motto is, ondersteund door blazers.

Lynes verruilt de groep voor zijn lief in Nieuw-Zeeland, Status Quo wordt weer een kwartet, net als in de dagen voordat Parfitt erbij kwam, zij het nu met twee gitaristen. In My Chair haalt in november '70 #21, maar Tune to the Music flopt in juni 1971. De B-kant was een primeur, namelijk een instrumentaal nummer genaamd Good Thinking (Batman). In 1972 brengt de groep geen singles uit.
Deze verzamelaar bevat niet Paper Plane, de eerste single bij Vertigo. Die blauwdrukversie van Down Down haalde in februari 1973 #8. PYE brengt dan het al eerder opgenomen Mean Girl uit. Ze zien het in mei '73 #20 worden. PYE poogt dat kunstje te herhalen met de folk van Gerdundula en de luide shuffle (op de B-kant het langzame tweede bluesdeel) van Railroad, die echter de hitlijst missen.

Cd 2 bevat op de eerste helft het werk van pre-Quo, toen men singles uitbracht onder de namen The Spectres. De zang wordt hier gedeeld door Alan Lancaster en Francis Rossi.
Daarvan is I (Who Have Nothing) een aanrader, oorspronkelijk uitgebracht door Shirley Bassey, bekend van titelnummers uit de reeks James Bond. Hier is nog geen sprake van psychedelische rock, maar klinkt veeleer beat/pop. (We Ain't Got) Nothing Yet lijkt echter dankzij Lynes' toetsenspel op het vroege Deep Purple.

Uit de fase dat de groep Traffic Jam heette stamt single Almost But Not Quite There, door de BBC geboycot omdat het precies bezingt wat de titel suggereert. Dan nog eens drie eerdere opnamen onder Spectresvlag, waarbij Spics and Specs, bekend van The Beegees.
Op de tweede helft van de cd (track 38 en verder) volgen alternatieve versies uit de jaren '68 - '71. Daarvan is track 45 Laughing Machine de "enge lach" die ik ken van het outro van Spinning Wheel Blues op Ma Kelly's Greasy Spoon. Bij de instrumentale versies is het extra genieten van de grooves van drummer John Coghlan.

Overigens ook meteen succes in de Nederlandse Top 40: Pictures haalde in maart '68 #4, Black Veils wordt in Nederland wél een hit in mei '68 met twee weken #18, Ice in the Sun in oktober #8 en in Vlaanderen diezelfde maand #19. Technicolour Dreams haalt in december de Tipparade.
Gedurende vier jaren lukt het Status Quo niet om hier de hitlijsten te halen. De eerste boogierockhit die men in Nederland scoort is Mean Girl, ooit mijn eerste single, zeven jaar later cadeau gekregen; #19 in juli '73.