Loudness - The Birthday Eve (1981)

Debuutalbum uit 1981 van de beste Japanse metalband ooit met de oerbezetting: Minoru Nihara (zang), Masayoshi Yamashita (bass), Munetaka Higuchi (RIP) (drums) en natuurlijk onze beste vriend Akira Takasaki (gitaar). Technisch onderlegde muzikanten, zang in het Japans en Akira Takasaki die het album goed opvult met zijn lekkere solo's. Ik ben benieuwd hoe gemakkelijk de eerste vier van Loudness nog te verkrijgen zijn.

Goh, stond hier nog geen enkele reactie bij te lezen? Gelukkig zijn er al drie stemmen!

The Birthday Eve weet ik toevallig te koop liggen Sir. In de Metalzone hier bij mij in de buurt zag ik onlangs een exemplaar liggen. Verder heb ik eens gekeken bij bol.com en daar blijken de vier eerste ook wel leverbaar.

De nummers Sexy Woman en To Be Demon waren vroeger mijn favorieten. Maar in het geheel vind ik dit debuut nog niet zo sterk. De opvolger Devil Soldier is al veel beter.

Dit album is ietwat ondergeproduceerd wat een zekere charme met zich meebrengt, vooral hierdoor is de bas erg goed te horen.
De zang is helder en hoog zonder iel te klinken, de drummer is toevallig de beste hardrockdrummer van Japan die in de jaren 90 ook nog eens een solo CD op de markt bracht mmv Steve Vai, Stanley Clarke, Billy Sheehan, Ty Tabor en Terry Bozzio.
De gitarist is breed georienteerd en solistisch erg melodieus en snel.

Het prijsnummer is "Street Woman", elke Rushfan zou daarom alleen al dit album moeten kopen !!!
Neem de meest stevigste passages uit "Cygnus X-1" van Rush, daarmee is dit het beste te vergelijken.
Het nummer dendert door in vooral niet vierkwartsmaat, stacatto gespeeld met een fantastisch instrumentaal middenstuk.

Ook de rest van het album is zeer goed, vooral ritmisch erg verassend maar het blijft heavy zonder echt standaard hardrock/metal te klinken.
Veel breaks en avontuur, en de teksten zijn bijna allemaal in het Japans.

Op lp was er altijd wel aan te komen. Dat wordt hard minder nu er hier in de buurt weer een platenzaak stopt. Een cd van Loudness kom je amper in de schappen tegen. Bestellen zal vast wel lukken. Loudness kwam met een prima debuut. Vier sterren.

Gisteren op vinyl aangeschaft in "near mint" in Antwerpen: 10,00 eurokes was de prijs voor mijn uitgave Roadrunner RR 9897, onbetaalbaar was de glimlach op mijn gezicht toen ik eindelijk dit album in mijn noeste handen kon vasthouden. Een eerste "yes" van blijdschap bij de vondst en een kamerbrede glimlach op mijn gezicht bij het beluisteren hiervan. Het is dus het debuutalbum van een legendarische Japanse hardrock/metal groep, bij vele mensen in de culthoek gebleven maar bij de oudere en krakende generatie rockers maar al te bekend als "da's die groep waar dat kleine gitaarwondertje/-dondertje de pannen van het dak speelt". Akira Takasaki, dames en heren, maar ook een keigoede, strakke en krachtige drummer Munetaka Higuchi, moge hij in vrede rusten want ook hij heeft het aardse voor het andere verruild. Prachtige, krachtige muziek, een voorbode van wat nog komen moest. De zanger zingt in het Japans maar doet het uitstekend en is een onderdeel van het mystieke aan deze groep. Ik adverteer nog maar eens, nochtans verdien ik er geen procentje aan .

De CD-uitgave net binnen, 2011 Krescendo Records. Ze claimen dat dit de eerste uitgave buiten Japan is op deze digitale remaster. De inlay wordt simpel gehouden met een korte biografie en een foto uit de tijd van Thunder in the East.
Het nummer Loudness is me live nog wel bekend en voordat de platenspeler kuren kreeg heb ik The Birthday Eve wel eens gedraaid. Toch een herontdekking. Sexy Woman is heerlijk uptempo en een favoriet van mij, Open Your Eyes mag er ook wezen en Street Woman beschouw ik ook als prijsnummer. Machtige riff en heerlijke breaks. To be Demon lijkt een semi-ballade te worden waarop zanger Niihara kan schitteren. I'm on Fire is een knaller om het inderdaad warm van te krijgen. High Try is het minste. Niet hoog gegrepen voor onze Japanse "helden" om wat westerse rock te maken maar dit nummer vind ik een tikje saai tot een fantasievolle break dat op een gegeven moment compenseerd. Rock Shock (More and More) zit weer boordevol energie op de hoogste snelheid. Waar heb je deze riff eerder gehoord? Ik denk aan Saxon - Machinegun of Judas Priest - Let Us Prey,en verder nog een melodielijntje à la Iron Maiden. Machtige afsluiter van een zeer geslaagd debuut. De sound is overigens lekker rauw à la Disillusion en zo goed is dit album in mijn ogen ook wel.

Mwoh, het wist mij niet te overtuigen, dit debuut van Loudness.
Ik stoor me er eigenlijk nooit aan als er in een taal gezongen word die ik niet ken, maar het stemgeluid van Minoru Nihara wist me niet te bekoren.
Daarnaast vond ik het album op instrumentaal vlak ook niet heel erg bijzonder.

Komen jullie dat ook soms tegen dat die oudere albums van een bepaalde groep niet veel meer gedraaid worden omdat je nu eenmaal liever dat prijsbeestje draait? Bij gebeurt dat soms maar niet bij deze groep, hoewel Disillusion voor mij een fantastisch album blijft, kan ik evenveel genieten van de drie voorgaande albums, om te ontdekken waar de zaadjes worden geplant. Bij dat prijsbeestje wordt dan de oogst binnengehaald.

Een groep evolueert, meer ervaring, betere instrumenten, betere songs, betere studio's. Stilstaan is achteruit gaan, evolueren telt. Nog een tip voor de liefhebbers: ontdek de rode draad in de hoezen, zelfs daar kun je de evolutie volgen. Het blijft een plezier om de onnavolgbare Akira Takasaki zijn gitaar te horen geselen.

En kijk eens naar dat jaartal. 1981!

Er werd toen vaak gezegd dat de Japanners alles namaakten van het Westen maar deze Oosterse jongens waren meteen mee met de NWoBHM en op geheel eigen wijze.

En best wat Britse bands van toen dweepten met samoerai attributen, terwijl deze echte samoerai als een van de eersten zo expliciet de als imago hadden.

Helaas zijn niet alle nummers even sterk op dit debuut. Toen was mijn favoriet To Be Demon, maar nu Street Woman. Heeft een geweldige rif en is als geheel een heerlijk apart nummer.

Hun beste album vind ik LIVE LOUD ALIVE daar spettert het enorm!!

Het debuut van Loudness blinkt vooral uit in spontaniteit. Het gitaarwerk is natuurlijk het speerpunt, maar de zang is wel erg dun. Dat er dan in het Japans wordt gezongen draagt ook niet bij. De totaalsound rammelt daarbij ook nog, maar de jeugdige onbevangenhed is wel goed vast gelegd. Leuk om weer eens te horen.

Sexy Woman
Loudness
Street Woman

Poeh hee, lastige plaat.
Nu al een half dozijn keer gedraaid en er blijft niks plakken, top 3 met moeite gekozen.
Is het dan toch het zingen in Japans dat ervoor zorgt dat de nummers niet aankomen?
Muzikaal is het niet slecht in ieder geval, het gaat gewoon aan me voorbij.
Dat wordt nog wat, heb namelijk hierna nog 3 albums klaarliggen van deze band.

Zal mij benieuwen Wolfmother welke albums dat gaan worden. Devil Soldier is redelijk ontoegankelijk maar halverwege jaren tachtig maakt de Oosterse mystiek gaandeweg plaats voor gladgestreken Westerse commercie met als dieptepunt een Amerikaanse zanger en de nodige remakes, waarna ik de vervolg- en reüniealbums niet meer volg maar nog steeds tickets voor een show in Drachten heb. Prima debuut overigens.

Tot en met Disillusion liggen ze klaar. Ik moet zeggen dat ik nummers met Engelse tekst heb gehoord van ze, maar een Engelstalige zanger joh? Dat klinkt heftig, sinds wanneer kwam ie erbij?

Soldier of Fortune uit '89 en vervolgalbum On the Prowl wat enige remakes bevat. Dat is Mike Viscera die de vocalen verzorgde. Disillusion heb ik als Europese LP en Japanse CD overigens.