Indigo Girls - Indigo Girls (1989)

Uniek akoestisch duo uit Atlanta dat haar sporen in de Amerikaanse muziekgeschiedenis inmiddels ruim verdiend heeft (grammy's). Kwam op de golven van the cool South (REM, B-52's, Bill Clinton) in beeld, maar had het zonder Stipe & co. waarschijnlijk ook gered. Beleefde haar finest hour met dit naamloze tweede album, dat uitblinkt in heldere productie (Scott Litt) en afwisselende songs. Wat het meest in het oog (of oor) springt is de samenzang tussen tomboy-rocker Amy Grant en de meer literaire Emily Saliers. Zij schrijven apart maar vullen elkaar perfect aan. Laatste albums wat verflauwd, voornamelijk vanwege gebrek aan vernieuwingsmogelijkheden. Heeft in Nederland vooral cultfollowing. Live altijd een aanrader.

Oh, ik ben blijkbaar een cultfollower, best hoor.

Live zien is nog steeds een grote wens. Helaas is de cultfollowing niet zo groot in NL waardoor ik ze niet snel verwacht. Maar wie weet?

De dubbelaar 1200 Curfews is ook een echt aanrader.

Kid Fears is mijn hoogtepunt van de plaat.

Het was erg lang geleden dat ik dit album nog eens speelde en het verbaast me eerlijk gezegd hoe fris dit allemaal nog klinkt. Kid Fears blijft (ondanks Michael Stipe) een prachtig nummer, net als 'Closer To Fine' en 'Secure Yourself'.

De sterkte zit zeker in de samenzang van de twee meisjes! Gelukkig niet op een overdreven harmonische wijze, maar op een speelse, natuurlijke manier. Dit begeleidt door niet veel meer dan akoestische gitaar, zorgt voor aangename popmuziek... zeker drie-en-een-halve song lang (Prince of Darkness duurt toch wat te lang). Daarna gaat het wat vervelen. Is het omdat de eerste songs gewoon beter zijn of dat het allemaal toch teveel van hetzelfde is? Waarschijnlijk beiden. Gelukkig blijven alle songs wel bovenmaats.