Glass Hammer - Culture of Ascent (2007)

Na het meesterwerk 'The inconsolable secret' waren de verwachtingen hoog en jammer genoeg beantwoordt kan dit album niet aan deze verwachtingen.
Waren er bij de vorige albums nog subtiele verwijzingen naar Yes en ELP, dit album is een regelrechte Yes-kloon. Wat alleen maar onderstreept wordt door de de opningstrack van dit album; de yes-klassieker 'South side of the sky' (van Fragile). Coveren kan leuk zijn wanneer je er je eigen versie van kunt maken, maar in dat geval is alleen de zang verzorgt door Susie Bogdanowicz en is er niet zo wezenlijk aan dit nummer gesleuteld. Sterker nog, Jon Anderson himself is verantwoordelijk voor de begeleidende 'vocalizations'.
Het album is ook wat donkerder en rauwer dan zijn voorganger en dat komt ook door de nieuwe gitarist David Wallman.
Naast Susie en Jon, neemt Garl Grooves van 'Salem Hill' de meeste zang opzich. Het nummer Rest ademt dan ook de sfeer van SH.
Beide epics weten bij mij (nog) niet te overtuigen. Er blijft te weinig hangen na een draaibeurt van dit album. Dan toch maar terug naar TIS.

Er is gelijkenis met Yes, zeker, maar die vind ik niet sterker dan bij de vorige albums. De uitvoering van South Side of the Sky heeft meer dan voldoende meerwaarde t.o.v. het origineel. Neem alleen al het vocale middendeel: zó mooi...

Culture of Ascent is logischerwijs compacter dan The Inconsolable Secret, ademt één sfeer uit en bevat 70 minuten prachtige muziek. Into Thin Air verwijst naar het spannendste boek dat ik ken (van journalist en bergbeklimmer Jon Krakauer) maar dat is meer iets voor http://www.boekmeter.nl/