Naked Sun - Naked Sun (1991)

Aparte band en dit debuut is beter dan de opvolger (die hier niet op de site staat). Maar blijkbaar is dit bijzonder werkje geheel onbekend bij de MusicMeters. Wie van progressieve psychodelische funky avantgarde-rock houdt kan ik het zeker aanraden hier eens naar te luisteren.

Ik heb deze plaat ook maar ik zou zo niet weten wat voor stem ik moet geven, het is dan ook zeker 15 jaar geleden dat ik deze cd gedraaid heb.

Het was destijds niet helemaal mijn smaak, het is namelijk een erg apart werkje met vreemde stijlwendingen en af en toe erg rare zang (quote van mama.h: jeetje dat lijkt nina hagen wel!). Maar er stonden ook weer dingen op die mij wel wisten te bekoren.

Ik zal hem nog eens opzoeken, want ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe ik hier nu tegenover sta.

Het is moeilijk te beschrijven wat hier allemaal gebeurt. Primus meets Pink Floyd? De band was volgens mij meer een studioproject van sessiemuzikanten dan dat het label "band" van toepassing was. Het slotnummer moet je echt gehoord hebben. Hier gaan alle registers open en wordt je meergevoerd op een mooie lange reis door een muzikaal sprookjeslandschap. De korte intermezzo's moeten leuk zijn, maar dat werkt maar één keer. A Song On Fire, Psycho-Activate en Blackberry Saturday springen er in positieve zin uit. Deze nummers hebben een typische drive en zijn erg origineel. Het blijft moeilijk deze muziek in een hokje te stoppen, maar er wordt zeer goed gespeeld en het laat zich lekker langzaam ontdekken.

Wat een prachtig rariteitenkabinet dit Naked Sun! Hoorde hem destijds in 1991 al voor het eerst bij een vriend en vond hem gisteren voor twee euro op een platenbeurs.

Moeilijk om een labeltje op te plakken. Veel proginvloeden sowieso, een maffe over de top zingende zanger en ook wat Hair soundtrack neigingen. Oh ja; en ze zien eruit als Army of Lovers Een boeiende trip..

Tussen de jaren 80 en de Grungepocalypse van 1991 vielen een aantal bands tussen wal en schip, waaronder Naked Sun. De vergelijking met Army of Lovers is treffend, qua uiterlijk tenminste! Muzikaal zat het wat tussen de eerste progmetal bands, goed gecomponeerde nummers, maar zonder gepriegel en opgepompte muzikale krachtpatserij. Misschien Next Stop, Chapel Perilous wel een beetje trouwens. Blackberry Saturday stond op een metalverzamelaar, viel enorm op met dat aparte toetsenwerk en die saxofoon. Ben nog altijd enorm blij met deze cd, een warm bad van creativiteit en spelplezier. Misschien dat de vroege Psychotic Waltz vergelijkbaar is. Verder zijn alle stukken opvallend toegankelijk, zonder de gebruikelijke pop-cliché's.