Dulce Pontes - O Primeiro Canto (1999)

Fado is een tijdje erg "hip" geweest hier. Daar kon Dulce Pontes aardig van meegenieten. Echte pure fado zal dit zeker niet zijn (ik heb er geen verstand van), maar ik vind het op zijn tijd zeer aangenaam om dit eens op te zetten. Hind maakte later nog indruk met een vertolking van een van de nummers op dit album.

De echte volksfado is over het algemeen wat directer, rauwer en wat soberder geïnstrumenteerd. Het succes van commercieële fado-artiesten zoals Dulce Pontes, Misa, Cristina Branco en Madredeus is niet in kleine mate te danken aan het feit dat ze in hun muziek elementen hebben opgenomen uit de populaire en klassieke muziek.

Hun fado klinkt hierdoor wat artistieker, en ook toegankelijker, maar betaalt hiervoor wel een prijs: het verlies van de scherpe randjes en de directheid die de muziek van bijvoorbeeld Amalia Rodrigues nog wel heeft.

Zij (Amalia dus) zal voor de fado toch wel het Grote Voorbeeld blijven geven. De rest loopt er -weliswaar met opgeheven hoofd- achter.