Jim Kirkwood - Where Shadows Lie (2007)

Het heeft wel wat in mijn ogen als je ziet dat een stuk muziek lang duurt. Het roept toch al snel een beeld op van een grootte zware klassiek symfonie op. Een orkestbak vol mensen en instrumenten waar je dan vervolgens door wordt overdondert en waar het sneu is voor wie de triangel bespeelt, want die hoeft maar één keer in actie te komen. Dat is alleen al wat bij mij naar boven komt bij het zien van de tracklist van dit album.

Where Shadows Lie Part 1 begint na één tel zoeken gelijk loodzwaar. Het hele orkest komt in beweging waarna de dirigent het geheel tot kalmte maant. Nog even een opleving, waarna het verhaal vanaf het begin wordt opgepakt. Midden in een woestijn lijkt het wel plaats te vinden. Ver van de bewooonde wereld en geen kip te zien. Een en al zand Als er een schaduw is te zien is dat van een roofvogel die door het schijnsel van de zon vliegt. En even is daar verstilling die aanvoelt als de hitte die van het zand afkomt. Hierna komt wat meer leven in de brouwerij. In de verte rent een leeuw achter een antilope aan. Het is een mooi schouwspel en is goed te zien dat de antilope alles op alles zet om te blijven overleven. De leeuw rent zijn longen uit zijn lijf. Dan plots verstapt de antilope zich en moet zich gewonnen geven. Een wat aangezette orkestratie laat horen de leeuw de koning der dieren is. Met veel voldoening zet hij zijn tanden in de dode antilope. Een bijzonder tafereel is ten einde.

De zon staat inmiddels hoog aan de hemel en de hitte is intens. Tijd om het rustig aan te doen onder een rots die wat schaduw geeft. In de verte lijkt het wel of een beekje tot leven komt. Tot dat er plots een kude kamelen voorbij komt uit het niets, waana het angstig stil wordt. Toch is er wel iets van dreiging te horen. Hele volkstammen komen in beweging ze zouden met gemak het doek in de bioscoop kunnen vullen. De muziek die er onder zit is behoorlijk bombastisch. Even een korte stilte en daarna lijkt het wel of de wind vrij spel krijgt. Het zand waait alle kanten op waardoor het landschap constant in beweging is. De klanken uit de electronica-winkel vullen dit goed aan. Het wordt me goed duidelijk athans dat Jim Kirkwood erg goed is in het neerzetten van sferen. Alleen is het wel jammer te noemen dat er aan het stuk een te abrupt eind zit.

In een duistere sfeer met vogelgeluiden begint Where Shadows Lie Part 2. Even wat zoeken tot dat de sequencer aangaat waardoor een sfeer ontstaat om door een ringetje te halen. Een drive dus om u tegen te zeggen. Daarop een mooie orkesratie die me danig in een greep houden. Nog even en ik begin te hyperventileren. Net als ik los van de aarde kom houdt het op Hierna neemt Jim Kirkwood me op een tocht die over smalle padjes gaat in de bergen. De afgrond ziet er indrukwekkend uit en het is zaak om je voeten met beleid te gebruiken, terwijl het uitzicht mooier en mooier wordt. Vrijheid heeft nog nooit zo goed aangevoelt. De lucht wordt ijler en de top van de berg komt in zicht. Het gevoel is intens. Met enig weemoed wordt de daling in gang gezet op muziek die me wat doet denken aan Are 'Friends' Electric? van Gary Numan. Hierna komt een mooie draai in het verhaal. Gevoelsmatig verander ik in een roofvogel en verlaat al vliegend de berg, los van de materie.

Hiermee komt er een mooi eind aan een bijzonder album van Jim Kirkwood. De muziek moet nu nog wat rijpen bij mij, maar voor nu al een dikke voldoende waard.