Jim Kirkwood - Hecate Vol. II (2006)

Dit vervolg-album op het ook al niet misselijke Hecate is weer een voorbeeld van wat Jim Kirkwood allemaal in huis heeft, en ook deze kan weer beschouwd worden als een produkt van topklasse.

A Butterfly in a Circle of Fire bevat werkelijk álle ingrediënten die een goed Kirkwood-nummer in zich heeft: dreigend intro, bombastische aankondigingen, sfeervolle intermezzo's, langzaam opkomende ritmes, flitsende sequences, ijzingwekkende en scherpe melodielijnen. Wat wil een Kirkwood-fan nog meer?
I Remember the Dark Earth wordt vooral gedomineerd door midtempo-sequences die op een gegeven moment hun intrede doen, wegvagen en uiteindelijk weer terugkomen. Tussendoor zijn er vooral angstaanjagende en huilerige geluiden te horen die behoorlijk naargeestig klinken. Alsof honderden demonen aan het klagen zijn. Als klap op de vuurpijl zijn er dan ook nog eens incidenteel geluiden te horen die het midden houden tussen het geblaf van honden en het signaal van dolfijnen.
When the Raven Came Home is een degelijk rustig nummer die wederom mooie melodielijnen combineert met een langzame sequence. Wat mij betreft had er nog veel meer in kunnen zitten, maar na 7 minuten is het alweer voorbij. Niet slecht, maar ik vind Kirkwood beter op dreef tijdens de langere tracks.
Requiem for a Past Life sluit dit album op zeer sterke wijze af met een middeleeuws klinkend intro. Echter barst het allemaal al vrij snel los, met snel sequence-werk etc, om uiteindelijk ergens in de 10de minuut rustig te worden. Langzamerhand werkt Jim dan weer naar harder materiaal toe en zo omstreeks de 16de minuut is het weer knallen geblazen met geweldig muzikaal vuurwerk. UIteindelijk eindigt de track eigenlijk zoals ie begon en kan ik alleen maar concluderen dat, hoewel niet zo sterk als de eerste Hecate, dit weer een prima Kirkwood-album is.

Alleen al de naam van de eerste track is al erg mooi. A Butterfly in a Circle of Fire. Ik zie het arme beest al vliegen zonder dat zijn vleugels in de hens gaan. Heel in de verte begint de track. Wat ik voornamelijk hoor is veel laag en speelse klanken. Tot dat de beuk er in gaat. Veel ogelklanken vullen de kamer die wel wat hebben van vuur wat om zich heen slaat. De vlinder weet zich even geen raad en stressvol probeert hij een uitweg te zoeken. Het wordt angstig stil, waardoor het lijkt of het vuur na gloeit. Het is niet meteen duidelijk of de vlinder het wel heeft gehaald. Qua droefheid van de muziek krijg ik het gevoel hij is er geweest is. Maar even voor de achtste minuut lijk ik wel iets te horen wat me doet denken uit een benarde positie kruipen en voorzichtig kennis te maken met de nieuwe situatie. Lang van de rust kan er niet genoten worden, want het vuur laait opnieuw op en de vlinder moet voor de zoveelste keer een veilig heen komen zoeken. En hoe naar de situatie ook is, ik voel aan de vlinder dat hij vecht voor zijn leven. Toch moet hij uiteindelijk het lootje leggen en er blijf slecht wat as van hem over.

Met een klassiek geschoolde vrouwenstem op lage tonen begint I Remember the Dark Earth. De sfeer die hier na volgt doet niet prettig aan. Het doet met denken op een wereld zijn gekomen waar de zon voorgoed is opgehouden met schijnen. Toch is daar toch al snel de goede herinnering hoe het ooit was. Gedachten komen en gaan als een vloeiende stroom. Een sequence als gids. Na verloop van tijd stop die, waardoor het gevoel ontstaat van een periode voor de oerknal. Er is nog niets, één grootte lege ruimte. Wel is het tikken van een klok te horen, waardoor het lijkt of iets in ontwikkeling is. Heel langzaam lijkt er leven in de brouwerij te komen, waardoor de gedachtegang over een donkere periode afneemt. Wel is het jammer hier dat het niet verder wordt uitgebouwd, want het had voor mij best een compositie mogen zijn van een uur. Maar ja je kan niet alles hebben. Blijft wel staan dat het een mooi stuk muziek is.

When the Raven Came Home begint met geluiden die me wat doen denken aan een industriegebied erg vroeg in de morgen. Op een mooie zware bas lijkt het dan ook dat de vogels op de vreemdste plaatsen aan hun dag beginnen. Gaande het stuk wordt de sfeer wat opener waardoor het lijkt of de vogels de vrije natuur intrekken.

Met een zware bel begint Requiem for a Past Life. De sfeer doet gelijk desolaat aan en mannen en vrouwen in zwarte kledij verschijnen in beeld. Tot er dan vreemd genoeg een sequencer is te horen die me wat aan een tijdmachine doet denken. Hierdoor komen alle beelden uit het verleden naar boven. Het gaat in een behoorlijk tempo en met de ogen dicht wordt ik er duizelig van. Van alles gaat door het hoofd. De eerste stapjes, het vallen en opstaan op een fiets de eerste schooldag en ga zo maar door. In het midden van het stuk wordt het angstig stil. Voor mijn gevoel lig ik tussen zes plankjes onder de grond. De wormen hoor ik als het ware kruipen. Het blijf een behoorlijke tijd rustig tot dat er meer spanning in stuk komt. De geest komt los van het aardse en wordt ontvangen in de hel. Heidense personen voeren een ritueel uit, maar weten verder niet wat ze met me aan moeten. En zo kom ik uiteindelijk in een Middeleeuwse sfeer weer tot leven.

En zo kom je al luisterend na goede muziek alleen al bijna zeventig minuten verder in je leven en zit je lekker te tikken aan een bericht voor de MusicMeter en kom je er achter dat Hecate Vol II een meer dan prima album is van Jim Kirkwood.