Yael Naim & David Donatien - Yael Naim (2007)

new souil is een terechte hit. fijne popsong.

Ik ben alweer verliefd....heel Frankrijk ligt, net als ik, aan haar voeten en in vele landen staat haar single "New Soul", het nummer ondersteunt de wereldwijde TV-campagne van Apple's nieuwe Macbook, hoog in de charts. Yael Naim is de eerste Israëlische solo artist met een top-tien ten hit in America. De van oorsprong israelische, ofwel in Frankrijk geboren, Yael Naim begint een regelrechte sensatie te worden, van Amerika tot Japan. Wat een schitternde plaat, Yael heeft een zachte, zuiverige, lieflijke hele muzikale sound met veel gevoel voor folk en soul met een beetje jazz. Yale's arabisch-hebreeuwse achtergrond is duidelijk te horen. Haar muzikaale voorbeelder zijn Aretha Franklin en met name Joni Mitchell. Yoel is 1978 in Parijs geboren maar haar ouders verhuisden in 1982 naar Ramat HaSharon een klein stadje in de buurt van Tel Aviv in Israel. Yoel heeft Tunesische ouders met een Sephardic-Jewish achtergrond en Yoel spreekt ook vloeind hebreews. En daarom zingt Yoel op haar albums zowel in het engels, franstaalig als ook hebreews. Al op jonge leeftijd wordt haar liefde voor muziek duidelijk en haar ouders kopen dan ook een piano voor haar en na het zien van de film "Amadeus" weet ze dat het componeren van symfonieën een belangrijk deel van haar leven zal worden. Naast het schrijven van muziek begint ze ook met het schrijven van teksten. Haar muzikale debuut was een gezang part in het Musical "Les Dix Commandements" en haar debuut plaat was "In A Man's Womb". opgenomen in 2001.

Yael Naim werkt al jaaren samen met percussionists David Donatien en in twee jaaren hebben ze de tacks voor deze cd gearrangeerd en opgenomen in het studio van Yaels apartment in Paris.

Wat een ongelooflijk mooie plaat... spijtig genoeg krijgt het hier niet de aandacht die het verdient.
Voor wie houdt: van vrouwelijke singersongwriters in hemelse harmonieen: go for it !

Prachtig album, vooral New Soul en die cover van Britney Spears' Toxic. Ook origineel dat ze Engelstalige nummers met Hebreeuwse afwisselt, het werkt allemaal prima. En uberhaupt, wat een stem!

Nog maar één keer geluisterd en kan dus nog groeien, maar toch vind ik deze plaat nu al de moeite waard.

Het begint met Paris, eerst heel eventjes wennen aan dat Hebreeuws, maar de opener blijkt meteen een voltreffer! Na enkele liedjes 'hindert' (nuja, hinderen is een groot woord, eerder in de zin van 'bemerken') het Hebreeuws niet eens meer zo, gewoon luisteren naar de muziek en naar de mooie stem van Yael Naim.

De topper van de plaat naast Paris vind ik New Soul, veel mooier kan je een zomerse popsong moeilijk krijgen denk ik, het is lieflijk, meezingbaar en het blijft hangen!

Ondanks dat sommige liedjes in het Hebreeuws zijn gezongen doet de plaat toch voornamelijk Westers aan: met het verhaal van Harald denk ik dat ze wel door veel soorten muziek beïnvloed is geweest.

Gewoon een zeer sfeervolle en fijne plaat met zachte liedjes.

Iemand enig idee met wie Yael Naim Shelcha zingt?

Ik ben een groot liefhebber van de zangeres Noa en dan zou Yael Naim dus ook in mijn straatje moeten passen, en dat doet ze. Maar niet door een link met Noa of hebreeuwse muziek.
Yael leerde ik van de week pas kennen door haar nieuwe album en door zingt ze geen noot hebreeuws op. Hier dus wel en ik heb er dan ook geen enkele moeite mee daar ik vaker naar artiesten uit Israel luister.
Dit titelloze album straalt veel nostalgie uit en doet me erg denken aan Madeleine Peyroux. Dit zijn de kleine zijstraatjes van Parijs vertaald in muziek.
Levenslust, droefenis, alle seizoenen van het jaar: je voelt het, je proeft het en je ziet die gewldige stad zo voor je in al zijn facetten.
Lief, leuk en vooral heerlijke plaatje!

Beetje laat antwoord waarschijnlijk: Kidwithnoeyes
Het lijkt op Damien Rice trouwens.

Wat een prachtige plaat is dit zeg! Perfecte koortjes. Spannend en afwisselend. Iemand 1 van de 2 optredens in paradiso bijgewoond?

De volgende in mijn "goed voor de oortjes" playlist is Toxic. Vooral het einde met die gitaar die er plots in breekt en de (Schtroumpfs) fluit. Die Fransen zijn dan ook het beste in een Avant-Gardiaanse aanpak van de meest simpele muziek. De best op de één of andere manier grappige broeiende lyrics blijven daarna nog in je hoofd zitten ook, wie had dat gedacht. Zing het naar je collega en kijk wat er gebeurt haha.
Dat lukt me overigens niet bij de rest van het album.