Tinariwen - The Radio Tisdas Sessions (2001)

Debuutalbum van de Touregs uit de Sahara, bekend van de laatste 2 bejubelde platen, waaronder één uit 2009. Met de ingredienten van de Tinariwen sound: trance-opwekkende, dreinende gitaren op een licht bedje van Noord-Afrikaanse percussie en (samen)zang. Mooi geluid, maar het geheel boeit met nog niet bovenmatig. Op de naar het 2e album.

Fabelachtig mooie plaat. Was mijn kennismaking met Tinariwen en misschien dat daarom juist dit album me zo overdonderd heeft. In mijn ogen is deze plaat namelijk niet meer geëvenaard, ondanks het feit dat Tinariwen vrijwel alleen maar mooie muziek gemaakt heeft daarna. Deze heeft een speciaal plekje in mijn collectie.

Het debuut van Tinariwen, nog voordat ze 'ontdekt' waren door de westerse muziekpers. In 2001 verscheen in 'Uncut' de eerste recensie over deze groep naar aanleiding van een optreden op het eerste 'festival in the desert' aan de grens van Mali, Algerije en Niger. Een gebied wat door de Touaregs als eigendom wordt beschouwd.
Dat eerste festival had een harde en meedogenloze locatie , overdag gloeiend heet en 's nachts ijskoud, maar niet zonder een grimmige, opwindende schoonheid. Daar, voor een menigte zwaardvechtende Toeareg-krijgers op kamelen en een handvol nieuwsgierige westerlingen, speelde Tinariwen onder een totale maansverduistering. Ze bracht wat Uncut omschreef als een "rauwe en aardse" set van "moedige rebelse nummers", geleid door "vier angstaanjagend uitziende Toearegs met tulbanden die allemaal briljante elektrische gitaar speelden".

Sindsdien is Tinariwens "woestijnblues" een vertrouwd gezicht/geluid geworden. De band heeft de hele wereld rondgereisd, samengewerkt met een groot aantal westerse rocksterren en won in 2010 een Uncut Music Award voor hun vierde album "Imidiwan: Companions. Het is dan ook leerzaam om meer dan 20 jaar later later terug te blikken op het debuutalbum van de groep en te herinneren hoe vreemd en mysterieus, hypnotiserend en exotisch Tinariwen bij de eerste kennismaking klonk.

'The Radio Tisdas Sessions', geproduceerd door Justin Adams tegelijk met hun optreden op het eerste Festival In The Desert, werd opgenomen bij een radiostation in de woestijnwijk Kidal. De elektriciteitsvoorziening werkte daar alleen tussen 19.00 uur en middernacht, aangedreven door zonnepanelen, maar was gevoelig voor regelmatige storingen. Maar Tinariwen was wel andere tegenslagen gewend en kwam met een veerkrachtig debuut dat het rauwe en directe geluid van hun live set vastlegde en zelfs een live nummer van dat festivaloptreden bevatte.

Hoewel het geluid authentiek is, is het wel zachter dan de latere Tinariwen-stijl, toen de gitaren op volle toeren draaiden en de ritmesectie extra gewicht kreeg, niet in de laatste plaats om te voldoen aan de eisen van het spelen voor een rockpubliek op festivals.
'The Radio Tisdas Sessions' is het enige album van Tinariwen met Kedou Ag Ossad, (hij richhte hierna Terakaft op) wiens vier nummers het diepst en felst de blues induiken en de weg wijzen naar het latere, zwaardere geluid van de groep.
Tegen de tijd van Tinariwens tweede album, Amassakoul uit 2004, waren drie van de zes gitaristen van The Radio Tisdas Sessions vertrokken, waardoor Ibrahim, Abdallah Ag Alhousseyni en Touhami Ag Alhassane de belangrijkste songwriters overbleven, die allen tot op de dag van vandaag steunpilaren van de groep zijn. In 2022 kwam er ter ere van de 20e verjaardag van dit album een geremasterde versie uit. Een 2 lp set op wit vinyl met daarop ook nog een extra nummer en veel extra informatie op de binnenhoes. Zelf heb ik deze aan kunnen schaffen in Frankrijk waar hij voor 70 % korting werd aangeboden.
Persoonlijk ben ik bijzonder weg van deze 'oer Tinariwen' als ze nog heel erg puur klinken. Misschien wat minder makkelijk geluid voor onze westerse oren, maar het voelt ongelooflijk krachtig en eerlijk.
Een aanrader, ook voor diegenen die enkel de latere albums kennen, deze plaat doet daar zeker niet voor onder. Sterker nog, misschien is dit wel de beste plaat van Tinariwen.