Joachim Kühn / Daniel Humair / J.F. Jenny-Clark - Live (1989)

Ben er nog steeds niet aan toe komen om dit album te beluisteren, maar zal het zeker doen binnen kort......

Ik ben nog even bezig. Vooruitlopend op mijn verhaaltje: dit is er weer eentje boven de middelmaat!

J.F. Jenny-Clark was de naam die mij het meest deed uitkijken naar dit album, maar uiteindelijk is hij het die mij het meest ongoochelt. Kuhn (een vage bekende sedert ik een wereldmuziek-project van de man gehoord had) steelt de show met zijn verderlichte, sierlijke virtuositeit die hij op de juiste momenten in zuivere energie kan omzetten. Humair luistert goed en biedt zich als nederige begeleider aan, zodat de climax (op de drums) op de goede momenten analoog met de piano verloopt. En Jenny-Clark? Die staat er wat mij betreft plompverloren bij, gezapig aan zijn snaren plukkend, en niet in staat om het concept te verrijken.

Wat voor jazz maakt deze formatie eigenlijk? Het lijkt een standaard trio dat af en toe nog een tandje bij schakelt en zo het conventionele werk moeiteloos overstijgt. Kuhn geeft aan dat hij "verder" wil via hamerende passages, Humair laat (in één van zijn improvisaties) zijn cimbalen steels ruisen en het zuiver ritmische werk laat hij voor wat het is. Daar kan Jenny-Clark helaas niets tegenover stellen: bij hem blijven de solo’s gortdroog, en nagenoeg altijd halen ze de vaart uit de nummers.

Genoeg gezanikt echter, want deze live-performance blijft een hemelse ervaring. De variëteit aan jazz-geluiden die Kuhn uit zijn piano tovert zijn wat mij betreft ongehoord, en in tegenstelling tot menig ander trio-werk gaat dit niet vervelen. En wie de bas wegcijfert, heeft een topplaat.

Alweer bedankt, blabla.

Lekkere live-plaat vanuit een weer eens wat grotere zaal. Ik moet zeggen dat de publiekreactie wel bijdraagt; is dat allemaal wel echt?
Met name bij de overgangen naar thema in Guylène en Changement is het steeds weer even feest. Sowieso is het feest als er gedrieen uptempo wordt samengespeeld in die nummers: veel swing en dynamiek. Maar ook de langzamere nummers zijn prettig. Heel leuk is natuurlijk dat ze Last Tango in Paris doen. Daar maken ze toch iets moois van met een wat uitgekauwd thema als vertrekpunt. Het langzame Yesterdays, met de bas in de hoofdrol, had ik toch ook niet willen weglaten. Ik ga daarom niet helemaal mee in de kritiek van unaej, want ik vind Jenny-Clark toch ook lekker bezig. Misschien is het enige dat hij soms ál te nadrukkelijk 'wiebelt met de noten' (dat heeft vast een mooie technische naam). In zo'n snelle passage is dat soms een beetje te onpas. Piano en drums zijn dan misschien wat beter ' in tune'. Maar ja, t is wel live. Ik hoor hier vooral spektakel, ook bij de bas.

Al met al weer een fijne plaat. Enkele stukken met echt lekkere swing, met een 'drive' zoals die bij mij nog niet vaak was overgekomen in de reeks JAVDW, met daarbij instrumentalisten die elk individueel ook sterk overtuigen.

Indrukwekkende plaat! Joachim Kühn deze zomer leren kennen op Jazz Middelheim. Daar speelde hij een heerlijke set met Pharoah Sanders en tabla-speler Zakir Hussain. Het blijft toch tof om dingen te ontdekken via deze website. Merci blabla!

Ben het overigens totaal niet eens met unaej. Jenny-Clark voegt juist wél veel toe aan het geheel. In plaats van op de achtergrond wat het tempo te staan volgen stapt hij mee de 'lyrische' ring in met Kühn en geeft de muziek daardoor veel meer dynamiek. In't slaap zal je alleszins niet vallen met dit pianotrio. Wederom: verrukkelijk!