Rupert Hine - The Deep End (1994)

Eerste plaat sinds het avontuur genaamd Thinkman.
Degeljike artistieke pop, al duurt de ceedee wel erg lang.
Hoogtepunt is de progressieve afsluiter met gitaren en drums all over the place.

De stem van Rupert is trouwens zeer gevoelig en op zn best.

Toch wel een erg sterke pop-plaat.

Licht progressieve invloeden. Ik hoor wat David Bowie en The Fixx erin terug.
Rupert Hine heeft ook een erg aangename stem, vind ik.

Jammer, dat deze plaat niet zo erg bekend is bij het grote publiek.

Ook jammer, dat hij na deze plaat nooit weer een nieuwe plaat gemaakt heeft.

Eigenlijk best een heel lange zit, deze plaat, het begin is sterk, in elk geval de songs 1 t/m 7.

Pas tegen het eind leeft de plaat op, sowieso met het magistrale titelnummer, maar ook wat verdwaalde songs als Thursday's Child.
Maar zoals gezegd is alleen het begin van de plaat echt sterk. 70 minuten is echt lang voor een plaat en er had zo 20 minuten (ongeveer 4 a 5 songs) af gemogen.

Misschien toch maar eens tijd, om deze perfecte popplaat het volle pond te geven.
Ik kan wel uren achtereen naar deze plaat luisteren.

I.v.m. zijn eerste twee albums vind ik dit een minder album, helaas. De vlam die (vooral) bij zijn eerste album, maar ook nog van zijn opvolger afspatte doet dat niet bij dit album

Welke eerste twee platen? Die van begin jaren 70?

Ik denk dat je wat dingen door elkaar haalt.

Misschien bedoel je Immunity en Waving not Drowning?
Dat zijn respectievelijk zijn vijfde en zesde plaat.

Wat Hine deed, is zowat alles. Zo zijn zijn eerste platen een wereld van verschil met zijn electropop platen van rond 1982/1983.

Met Thinkman ging hij een meer pop/disco kant op. Wat ook weer een wereld van verschil is.

Met deze soloplaat, pakt Hine het wat rustiger aan, en maakt wat mij betreft een meer dan uitstekende popplaat.

Maar op geen enkele manier vergelijkbaar met zijn eerste twee (Folk) platen, zijn rockplaten met Quantum Jump, zijn electro van begin jaren tachtig of zijn discopop met Thinkman.

Weet je zeker dat je het over de juiste platen hebt?

Ozric je hebt gelijk ik heb het over: Immunity = Waving not Drowning. Die twee vind ik echt
S U P E R!!

Immunity vind ik net even wat minder geslaagd. Op Waving not Drowning echter, gooit Hine hoge ogen. Echt een waanzinnige plaat. Zie aldaar.

Verder is en blijft The Deep End een waanzinnige plaat.

Dit album klinkt erg goed. Ik ken van Rupert verder niet veel werken, alhoewel ik weet dat hij bijzonder actief in de muziek is geweest, en ook heel populair. Dit is in ieder geval een lekker klinkend album, met recht toe recht aan popmuziek, met een voornamelijke keyboard-invulling.

Ik beschouw deze plaat een beetje als zijn magnum opus. Het is ook een lange plaat, en bovendien zijn laatste plaat. Na zijn avonturen onder het psuedoniem Thinkman vond Hine dat het weer tijd werd voor een plaat onder zijn eigen naam. Echter is de sound meer een beetje richting die van Thinkman dat zijn eerdere werken uit de jaren 80 en jaren 70.

Voor een producer heeft hij een aardig oeuvre opgebouwd, en ook zijn platen met Quantum Jump (canterbury prog) zijn ook erg gaaf.

Deze plaat is niet over de hele lengte erg sterk. Ik kan wel een drietal nummers opnoemen die ik niet zo graag draai. Verder vind ik dit een ijzersterke plaat, al is het wat deprimerend hier en daar. Het slotnummer is een gave mix tussen synthpop en progrock.