John McLaughlin - Belo Horizonte (1981)

Dit is het beste McLaughlin-album uit z'n akoestische periode in de vroege jaren '80. De band bestaat naast z'n vrouw Katia LaBeque uit franse jazz-musici. Mooi geproduceerd. luchtig album!

ik vind live at the royal festival hall zijn allerbeste

ook omdat ik zijn gitaargeluid daar het mooiste vind

zeer sfeervol, zeer strak, en boeiende stukken muziek

Net de geremasterde versie binnen; klinkt veel beter dan de wat saaie versie die eerst was uitgekomen (dus: de Rhino/Wea-versie moet je hebben). Het blijft een lekker zomerig album; en briljant akoestisch gitaarspel!

ik verwacht elke keer Isaac uit The Love Boat die roept "Cocktails on the Lido Deck!"

en nee dat bedoel ik niet als een compliment...
Glad als net gesmeerde zonnebrandcreme op je huid vlak nadat je in het zwembad bent gesprongen en de jaren tachtig sound maakt het allemaal nog net een tikkie gladder. Het klinkt allemaal wel zomers en bijzonder vaardig, maar ik krijg er na een tijdje ontzettend jeuk van.
kortom: niet mijn ding.

Ongetwijfeld zeer kundig allemaal, maar...
verder moet ik mij helaas volledig aansluiten bij de mening van we tigers (al had ik het zelf nooit zo beeldend kunnen verwoorden).
Typisch geval van echt niet mijn smaak dus.

Voor mij niet zeer verrassend deze, want het past goed met wat ik al kende van McLaughlin; fraai gespeeld, en - vind ik toch altijd wel belangrijk, ook bij jazz - goede composities. Aardigste stukjes: mooi gitaarspel in t slotnummer, Waltz vor Katia mooi afwisselend en mooi drumspel bij het titelnummer en ´One Melody´. Verder springt deze er voor mij toch ook niet bovenuit, maar dus ook zeker geen jeuk (@ we tigers). Voor mij typisch muziek die ´altijd wel kan´.

Ook voor mij slaat dit album niet echt aan. Het gaat binnen als zoete koek, maar ik vind het allemaal nogal onpersoonlijk. John McLaughlin legt mijns inziens weinig ziel in de muziek, wat het album - na een droge rit van iets meer dan een half uur - iets maakt om snel te vergeten.

Toch nog één compliment misschien: het mooie 'Manitas D'Oro' roept Paco de Lucia en de ganse flamenco-sfeer mooi op. Een hoogtepunt, tussen het verder al te gladde getokkel...

Zijn betere werk. En het ontbrekende zenuwslopende mahavishnu gepingel is een prettige bijkomstigheid.

NuAanrader: luister ook eens the Heart of things live in Paris!!!!!!