New Model Army is één van de post punks bands die in hun muziek de tijdsgeest van de jaren tachtig hebben vastgelegd. Bands als The Cure, Simple Minds en Depeche Mode draag ik ook in mijn hart maar net als, bijvoorbeeld, Theatre of Hate is NMA de band die mijn gedachten wist om te zetten in goede muziek en maatschappijkritische teksten. Een band van de working class man, die in de jaren tachtig de speelbal was van machtspel, meegesleept werd in oorlog en in de zucht naar geld.
New Model Army is daarbij wel een intellectuele band. De naam komt van het leger uit 1660 van Oliver Cromwell, de anti-royalist, die een leger had gevormd waarin de hiërarchie was gebaseerd op kennis en kunde en niet op sociale klasse.
No Rest For the Wicked is voor mij de ultieme trip terug door de jaren tachtig en begint met die geweldige bas en drums in
Frightened met de onderbuikgevoelens van de 'gewone' man:
You're so frightened, everybody's so frightened,
The papers tell of rape and murder,
everything that you want to hear
Bad tidings on the radio - you find a way to name your fear
So you never pick up hitchhikers, never talk to strangers.
De ideale setting om onlust te creëren. Onlust die meestal culmineert in oorlog. Bijvoorbeeld in de Falklandoorlog die ontstaat uit een uitdagerij welke wordt beantwoord door het buitenproportioneel en met volle zeilen recht te gaan halen.
In
Ambition
(
That I never understood hatred until I looked into those eyes
She cries, "No one's going to talk down to me again
No one's ever going to patronise me again
I'm going to get out of this town, steal myself a crown
I'm going to get myself some power)
wordt verteld hoe de ijzeren 'dame', Thatcher, bijgenaamd de veldmaarschalk, de ideale kans ziet om Engeland weer op de kaart te krijgen.
Grandmother's Footsteps gaat daar fijn op door door haar gedachten te vertolken.
Come with me my little innocents, there's a game that we can play
See how much we can change your world while you look the other way.
Take the bait!
Maar ook de thuisblijvers zoeken de strijd. Bendes en hooligans gaan in
Better than them door de straten op zoek naar een gelegenheid er op los te slaan.
With our hunger and our hatred we all walk this town.
In
My country waarschuwt New Model Army voor de stemmingkwekerij die slechts is gericht om een ander te wantrouwen:
Tell all the people who believe what they read in the press
Tell all the folk who stare from behind suburban walls
The enemy is not some nation far across the sea
The enemy is with us every single breathing day
en die vijand is in de jaren tachtig de staat, de polltax en de privatisering. De grote steenkoolmijnen worden gesloten en dat heeft zeer langdurige stakingen tot gevolg. Door het daaruit voortvloeiende gebrek aan brandstof komen veel bejaarde mensen te overlijden.
Deze episode van de jaren tachtig wordt schrijnend neergezet in
No greater love met de ronduit geweldige drumpartij.
There's storm clouds amassing over in the west up above the moor
The city shines in grey, mills closing down on the valley floor.
Berouw komt na de zonde in
No Rest. Zoveel mensen met schuldgevoelens, diegenen die al dan niet vrijwillig naar de Falklands gingen, de mensen die hebben gestaakt.
There is no rest for the wicked ones
dear god - what is this evil that we've done??.
De oplossing wordt gezocht in het heilige consumeren en met een pun naar Young, Gifted and Black zingt Justin Sullivan in
Young Gifted and Skint hoe de consument zowat ten onder gaat aan zijn materialistische honger:
Can't pay the rent-man a single thing, don't let the man from the Gas Board in.
De ijzeren dame heeft echter geen last van schuld- of schuldgevoelens. Sterker nog, haar ster is rijzende en het wordt tijd oude helden van hun sokkel te halen in
Drag it Down en voor zichzelf een standbeeld op te richten! Ze plaatst het beeld tegenover dat van de vorige 'sterke man' in oorlogstijd, Churchill.
So bow to the woman in the finest fur
Bow to the man with the ace street cool
Bow to the woman with all the power
Bow to the man with all the money.
Shot 18
blikt nog even terug op de oorlogservaringen
I think I was a bit surprised
I never knew I was so anaesthetised
And triggers pull so lightly and people die so easy
I never realised
waarna in
The Attack alles weer een aanvang neemt...
Even in this age of concrete
Even in this age of reason
There comes a time when you put your life
Into the hands of the gods...
Nou ja, zo is het hoe ik dit album interpreteer
Het was een moeilijke tijd maar, jemig, wat heeft het een prachtige muziek voortgebracht....
By instinct I'm a Socialist, I always assumed that all musicians must be, because true music is made by and for people of all races and castes in a spirit of sharing.
But of course nowadays a lot of music is made for money, so I guess I was being naive.
Justin Sullivan
19 december 2008 komen ze in De Melkweg!