Giles, Giles and Fripp - The Cheerful Insanity of Giles, Giles and Fripp (1968)

zegt me niks, maar een band met fripp derin, dat moet toch haast wel boeiend zijn

Nou ja, het is de voorloper van King Crimson waarbij het trio aangevuld word door wat muffige muzikanten (meest klassiek) uit de Londonse studio-scene. Het klinkt een beetje als een maffe cocktail jazz versie van de rustige nummers van King Crimson.

1 nummer gehoord en ik vond het de moeite meer dan waard
later meer

Aardig, maar niet zo interessant als de later uitgegeven "Brondesbury Tapes" van het trio (dat op die genoemde tapes geen trio is en daarom juist interessant). Fripp vertelt op dt album een verhaal over Rodney Toady. Met een boel (te flauwe) Engelse humor, maar de door Giles gezongen stukken er tussendoor zijn wel érg fraai.

Ik heb deze na een recensie in de Aloha aangeschaft, omdat ik nieuwsgierig was naar wat er voor het 1e album van King Crimson uitgebracht was. Later ben ik overgestapt op de Brondesbury Tapes. Sommige nummers moest ik een aantal malen beluisteren voordat ik die Engelse humor doorhad.
Het werk van King Crimson, vooral de beginjaren spreekt mij wat meer aan. She Is Loaded, dat hier een bonus track is vind ik het meest toegangelijke nummer (dat baslijntje, die toeters en die mooie zang). Dat nummer heeft overigens niets met het Russisch roulette spelletje van Chicago-gitarist Terry Kath te maken, want dat was weer zo'n 10 jaar later.

Dit klonk 40 jaar geleden al oubollig en gedateerd.
Alleen de laatste 2 tracks zijn een voorbode voor wat er aan zat te komen.
Wel interessant vanwege het heldere en zeer herkenbare gitaarwerk van Fripp.

gert_r. Het laagste gemiddelde aantal stemmen per toevoeging.

Minder dan The Brondesbury Tapes. Wat suffig verhaal omlijst de muziek. Erg gedateerd, maar dan wel weer boeiend op een aantal punten, zoals drumwerk. Fripp's heeft nog geen KC-rol, derhalve minder prominent.
De composities zijn soms wat al te melig.