The Shamen - UV (1998)

Aan de ene kant grijpt deze plaat terug naar het catchy geluid van Boss Drum en En-Tact (vocale tracks), maar tegelijkertijd borduurt het ook verder op het trance geluid van Axis Mutatis en Hempton Manor (instrumentale tracks). Een mengelmoesje van oud en nieuw dus. Ik heb altijd een zwak gehad voor deze band, omdat het nooit een ordinaire dance band was zoals zovelen in die tijd. Ook hun verzet tegen de commerciele mixes van hun nummers die in opdracht van hun platenmaatschappij werden gemaakt (en waar ze uiteindelijk tijdelijke populariteit mee hebben gekregen) draagt bij aan mijn respect voor The Shamen en de prachtige soundscapes die ze ter wereld hebben gebracht.

Hmm naar mijn idee had The Shamen hier duidelijk zijn beste tijd gehad. Veel nummers weten niet te overtuigen en missen de kracht van een Move any mountain of de sfeer van een Hypereal. Ze proberen nog relevant te zijn op vocale tracks. De trancetracks zijn iets beter maar hangen ook niet over.

OP zich was het dus niet zo erg dat dit de laatste Shamen plaat is. Al mogen ze van mij wel eens aan een reunie gaan denken.