John McLaughlin Trio - Que Alegria (1992)
mijn stem
8 stemmen
1
geplaatst: 26 oktober 2010, 19:34 uur
Nog steeds geen recensie bij deze prachtige CD?
John Mclaughlin, een fameuze jazzgitarist, die veel stijlen door elkaar mengt in zijn spel. Van lyrische Spaanse akkoorden naar jazzy patronen, sfeervolle harmonieën afbreken in razendsnelle arpeggio's en weer terug omlijst door knappe percussie en een schitterende bas. Bekend van Mahavishnu Orchestra, de band die hij in 1970 oprichtte.
Hier wordt hij begeleid door Dominique DiPiazza op bas en Trilok Gurtu doet de percussie. De laatste is geweldig; fabelachtige ritmes die bijna onnavolgbaar nauwkeurig het gitaarwerk van Mclaughlin aanvullen en van precieze accenten voorzien. Het basgitaarspel doet melodisch niet onder voor de gitaar. Het is af en toe alsof je twee gitaristen hoort.
Mclaughlin speelt alles op zijn akoestische gitaar en via zijn midi interface hoor je af en toe een orgelachtig instrument. Vooral aanwezig in het tweede nummer en verder in een enkele andere nummers voor sfeerklanken, als een soort van strings.
Op de CD hoor je ook invloeden van zeer eerdere werk met zijn vroegere band Shakti, een crossover tussen jazz en Indiase muziek. Vooral de tabla van Trilok draagt daar veel toe bij en natuurlijk het mystieke gitaarspel van hemzelf.
Andere goede nummers zijn Reincarnation en Marie. Het laatste nummer ook vanwege de fraaie bassolo van DiPiazza.
Wie heeft deze CD nog niet?
John Mclaughlin, een fameuze jazzgitarist, die veel stijlen door elkaar mengt in zijn spel. Van lyrische Spaanse akkoorden naar jazzy patronen, sfeervolle harmonieën afbreken in razendsnelle arpeggio's en weer terug omlijst door knappe percussie en een schitterende bas. Bekend van Mahavishnu Orchestra, de band die hij in 1970 oprichtte.
Hier wordt hij begeleid door Dominique DiPiazza op bas en Trilok Gurtu doet de percussie. De laatste is geweldig; fabelachtige ritmes die bijna onnavolgbaar nauwkeurig het gitaarwerk van Mclaughlin aanvullen en van precieze accenten voorzien. Het basgitaarspel doet melodisch niet onder voor de gitaar. Het is af en toe alsof je twee gitaristen hoort.
Mclaughlin speelt alles op zijn akoestische gitaar en via zijn midi interface hoor je af en toe een orgelachtig instrument. Vooral aanwezig in het tweede nummer en verder in een enkele andere nummers voor sfeerklanken, als een soort van strings.
Op de CD hoor je ook invloeden van zeer eerdere werk met zijn vroegere band Shakti, een crossover tussen jazz en Indiase muziek. Vooral de tabla van Trilok draagt daar veel toe bij en natuurlijk het mystieke gitaarspel van hemzelf.
Andere goede nummers zijn Reincarnation en Marie. Het laatste nummer ook vanwege de fraaie bassolo van DiPiazza.
Wie heeft deze CD nog niet?
0
geplaatst: 12 mei 2021, 23:30 uur
Deze muziek moet je gewoon ondergaan. Koptelefoon op en alle zorgen vlieden weg. (tenminste zolang de cd afspeelt)
* denotes required fields.
* denotes required fields.